Hannah’s plan heeft de aantrekkingskracht van de eenvoud. Als hij het tot zich door laat dringen, krijgt hij het verontrustende gevoel dat het uitvoerbaar is. Op zondag 25 oktober vindt er in Keulen een concert plaats van Charlene Parker, een Amerikaanse soulzangeres die razend populair is, hier in Duitsland. Hannah weet via een producer van de WDR dat de artieste vóór haar optreden een televisie-interview geeft. De plaats en de tijd staan vast. Zondagmorgen om 11 u in het Europahotel, waar de diva de dag tevoren haar intrek heeft genomen. La Parker, dat is bekend, laat zich op haar reizen vergezellen door haar achtjarige zoontje. Hannah´s plan komt er op neer dat Schneider met de tv-ploeg het hotel binnen gaat, en zich daarna onmiddellijk van hen losmaakt om de jongen op te sporen. Hij moet hem met een smoesje mee naar buiten lokken, en daar zullen ze zich samen over hem ontfermen. Ze nemen de jongen mee naar Rühle, en Anna zal niet veel anders kunnen doen dan met de actie meegaan.
‘Maar wat is de actie dan?’ vraagt hij suffig.
‘De actie is de ontvoering natuurlijk,’ zegt Hannah vol vertrouwen. ‘En we eisen geen losgeld of zo. We eisen de vrijlating van Hermann Lösch die ze vorige week gearresteerd hebben. En wat we verder maar willen. Als we Frau Anna echt voor een voldongen feit willen stellen, kunnen we Keulen een brief achter laten, waarin de eisen al geformuleerd staan. Of denk je dat dat te ver gaat?’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten