Hannah’s plan gaat veel te ver natuurlijk. Die avond is Schneider in Rühle, en hij probeert met Anna te praten. ’We moeten aan het steuncomité denken,’ zegt hij, met een bierflesje in de hand in de kamerdeur leunend.
Konopka kijkt verstoord op van haar schrijfwerk.
‘Wat is daar mee?’
‘Ze worden onrustig.’
Konopka reageert niet.
‘Als we niet uitkijken, verliezen we ze.’
‘Hmhm.’
‘We moeten ze, hoe heet het, committeren.’
Konopka schrijft al weer.
‘Via een actie bijvoorbeeld. Ik had gedacht, er zitten hier Amerikaanse bedrijven. Legerafdelingen. Een hele lijst doelen. Via een actie kunnen we hier in Hannover, nou ja, de repressie zichtbaar maken.’ Hij kijkt haar vragend aan. ‘Een signaal laten uitgaan naar de linksen hier. Ze dwingen kleur te bekennen.’
Hij werkt zich op tot een halfslachtig revolutionair enthousiasme, maar Konopka weigert er op in te gaan, zelfs niet als hij begint een ruzieachtige toon aan te slaan.
Die nacht blijft hij slapen in Rühle.
Het is de eerste keer dat ze niet neuken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten