Ze lopen door. De boomgaard gaat over in bos dat een eind verder terugwijkt en plaats maakt voor een boerderij. In de moestuin staat een vrouw, een forse vrouw van een jaar of veertig, op een schop geleund. Ze heeft het haar in een knotje, al grijzend. Een lange rok aan. Ze kijkt naar de lucht, die niet wil opklaren.
Schneider kijkt Anna aan. Haar gezicht staat strak.
‘Wat heb je,’ zegt hij.
‘O shit,’ zegt Anna. ‘Vroeger…’
‘He?’
‘Het lijkt wel of alles vroeger eenvoudiger was.’
Schneider haalt nors zijn schouders op.
‘Tegen de atoomdood,’ zegt ze, ‘tegen het fascisme.’
‘Nou en?’
‘Maar nu… Waar zijn we nu tegen? Tegen bierdrinken.’
‘Je hebt natuurlijk gelijk…’
Ze zwijgt even.
‘Waar wil je naar toe,’ vraagt Schneider behoedzaam.
‘Naar Rühle?’
‘Dat bedoel ik niet,’ zegt Schneider.
Maar ze schudt het hoofd.
‘En jij? Waar kom jij vandaan?’
‘Oberhausen,’ zegt hij kortaf.
‘Kohlenpott,’ knikt ze. ‘Ken je het rijmpje?’
Schneider knikt.
‘Keine Arbeit, kein Geld, immer besoffen, schwarz war die Welt.’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Zo is het al lang niet meer,’ zegt hij.
‘Een sombere stad.’
‘Ja.’
Ze zwijgen even.
‘Een Scheissstad.’
‘Je roots, dat heb je niet voor het kiezen.’
‘Roots?’
‘Wat doet je vader? Kompel? Of in de metaal?’
Schneider kijkt haar wantrouwend aan.
‘Waarom wil je dat weten?’
Anna drukt haar ellebogen tegen haar lichaam. ‘Gewoon, belangstelling,’ zegt ze behoedzaam.
Schneider lacht schamper. ‘Ik heb geen vader,’ zei hij.
‘Geen vader?’
‘Dood.’
‘In de oorlog?’
‘Hoe oud denk je dat ik ben?’
Ze kijkt opzij. ‘Je bent van na de oorlog.’
‘‘47.’
‘‘47. Ja, lieve help, je bent pas… 23?’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten