‘Als je zo jong bent…’
‘Ik ben geen kind, als je dat soms denkt,’ zegt Schneider scherp.
‘Neem me niet kwalijk.’
‘Hoe oud ben jij?’
‘Weet je dat niet?’
‘Ergens in de dertig.’
‘Zesendertig.’
‘Jij kunt je de oorlog nog herinneren.’
‘Maar de strijd houdt niet op.’
‘Nee, natuurlijk niet.’
‘Weet je, soms heb je het gevoel dat je vast zit.’ Ze aarzelt. ‘Dat je als het ware in de val bent gelokt. Ken jij dat gevoel?’
‘Ik laat me niet in de val lokken,’ zegt Schneider wantrouwend.
Ze moet lachen.
‘Eigenlijk hoor je helemaal niet bij ons,’ zegt ze.
Hij kijkt haar verbaasd aan. Zijns ondanks gekwetst.
‘Hoezo niet?’ vraagt hij.
‘Je bent eerder een anarchist.’
‘Anarchist. Ha.’
‘Vind je zelf van niet?’
‘Ik weet niet,’ zegt hij voorzichtig. Hij tast zijn geweten af. ‘Ik ben een handelaar.’
‘Een handelaar?’ zegt ze met een vies gezicht.
‘Is daar iets mis mee?’
‘Je handelt.’
‘Ja.’
‘En nu?’
‘Nu ook.’
‘Nu ook,’ zegt ze. ‘Ik dacht het al.’
Ze kijkt hem aan. ‘Waar ben je mee bezig?’ vraagt ze.
‘Nergens mee.’
‘Nergens mee?’
Hij kijkt haar even onderzoekend aan.
‘Oké,’ zegt hij dan, ‘ik ben een handeltje begonnen. In de buurt van Oberhausen.’
‘Een handeltje. Wat voor handeltje?’
‘Niks bijzonders.’
‘Wat?’
‘Ik doe wat met drugs.’
‘Drugs!?’ Ze kijkt hem ontsteld aan. ‘Ben je gek geworden!’
‘Wat wil je dan? Dat ik de hele dag in dat huisje blijf zitten?’
‘Wat voor drugs?’
‘Softdrugs. Alleen softdrugs. Hasj, wiet, je weet wel. He?’
Anna veegt met de rug van haar hand het regenwater weg, dat door haar wenkbrauwen in haar ogen sijpelt.
‘Wat is er?’
‘We gaan terug,’ zegt ze plotseling gedecideerd. ‘We gaan terug naar het huisje. Als we zo blijven doorlopen worden we doornat.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten