Zondagmorgen 25 oktober. Het statige, quasi-classicistische Europahotel in Keulen ligt mokkend in een mantel van regen. De straat is uitgestorven. Alleen voor de ingang van het hotel is activiteit, waar busjes van de televisie schots en scheef op de stoep op het trottoir staan geparkeerd, als verdwaalde overblijfselen van een overstromingsramp. Zwarte rubberen kabels kronkelen het bordes op.
Binnen, in de met rood velours beklede gangen, is het warm en druk. Journalisten verdringen zich bij de telefoons, of staan met elkaar te praten en te lachen. Publiciteitsmedewerkers lopen nerveus van hot naar her. Kleine groepjes technici zijn bezig met kabels. Hotelpersoneel brengt koffie rond, zamelt gebruikt servies in en leegt asbakken.
Midden in de drukte, in de hotellounge, zit een jongetje van een jaar of zeven op een bank met een grote, witleren voetbal tussen zijn enkels. Danny Kleidermann verveelt zich. Zijn moeder, een van Charlene Parkers costumières, heeft dienst vanmorgen. En er is niemand die aandacht aan hem besteedt.
Het epicentrum van de bedrijvigheid is de perskamer van het hotel. Daar verzamelen zich journalisten die ongeduldig hun vragen nog eens doornemen. Fotografen zijn bezig met hun apparatuur. Achter een plompe camera dromt een camerateam van de WDR samen. Medewerkers van de platenmaatschappij hangen nerveus rond bij de plaats van het interview, een podiumpje dat is ingericht als zithoek. De persconferentie is al een half uur vertraagd, en ook het nieuw aangekondigde tijdstip zal waarschijnlijk niet worden gehaald: de deur waarlangs de zangeres moet binnenkomen blijft potdicht. Miss Parker heeft sterallures. Sinds ze in ´65 voor het eerst Duitsland heeft aangedaan, is haar ster pijlsnel gerezen. In het najaar van 1970 is ze een internationale topper, met platenoplagen die die van de Rolling Stones overtreffen.
Binnen, in de met rood velours beklede gangen, is het warm en druk. Journalisten verdringen zich bij de telefoons, of staan met elkaar te praten en te lachen. Publiciteitsmedewerkers lopen nerveus van hot naar her. Kleine groepjes technici zijn bezig met kabels. Hotelpersoneel brengt koffie rond, zamelt gebruikt servies in en leegt asbakken.
Midden in de drukte, in de hotellounge, zit een jongetje van een jaar of zeven op een bank met een grote, witleren voetbal tussen zijn enkels. Danny Kleidermann verveelt zich. Zijn moeder, een van Charlene Parkers costumières, heeft dienst vanmorgen. En er is niemand die aandacht aan hem besteedt.
Het epicentrum van de bedrijvigheid is de perskamer van het hotel. Daar verzamelen zich journalisten die ongeduldig hun vragen nog eens doornemen. Fotografen zijn bezig met hun apparatuur. Achter een plompe camera dromt een camerateam van de WDR samen. Medewerkers van de platenmaatschappij hangen nerveus rond bij de plaats van het interview, een podiumpje dat is ingericht als zithoek. De persconferentie is al een half uur vertraagd, en ook het nieuw aangekondigde tijdstip zal waarschijnlijk niet worden gehaald: de deur waarlangs de zangeres moet binnenkomen blijft potdicht. Miss Parker heeft sterallures. Sinds ze in ´65 voor het eerst Duitsland heeft aangedaan, is haar ster pijlsnel gerezen. In het najaar van 1970 is ze een internationale topper, met platenoplagen die die van de Rolling Stones overtreffen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten