61. Europahotel

[Wat voorafging]

Tegen elf uur, bij het naderen van hun deadline, stijgt de spanning bij de WDR-medewerkers. Onduidelijke figuren hollen af en aan met de laatste berichten. Een voor­lichtster stapt op het podium en begint de pers nog eens van instructies te voorzien. Vinger opsteken, bitte, als men een vraag wil stellen. Pas praten als men de beurt krijgt. Het wachten duurt inmiddels al anderhalf uur.
Om elf uur precies komt ene Melanie naar voren en verontschuldigt zich, eerst in het Engels, daarna in gebroken Duits. La Parker is bij haar zoontje. Het kind heeft een virusinfectie opgelopen en heeft de hele nacht overgegeven. Nog vijf minuten geduld alstublieft. De vijf minuten worden er tien en vijftien. Melanie meldt zich opnieuw. De dokter is er nu bij, zei ze, en zodra die klaar is, zal Charlene haar opwachting maken. Bitte, bitte. Charlene is een hele plezierige, aanspreekbare jonge vrouw, pleit ze. Nog maar een ogenblik. Iedereen zal tevreden naar huis gaan.’
Gemor in het inmiddels stampvolle vertrek.
‘Maar wel onze deadline missen,’ gromt de floormanager van de tv-ploeg.
‘Misschien kunt u haar gewoon vragen waarom ze zo laat is,’ probeert Melanie. Maar daarna weet ze het echt niet meer, en blaast discreet de aftocht.
De tv-mensen bellen hun hoofdkwartier. ‘Vergeet het maar, ze is er nog steeds niet.’ Maar op hetzelfde moment ontstaat er beroering onder de meiden van de platenmaatschappij. ‘Daar komt ze!’ wordt er gesist. ‘Daar komt ze.’
En daar is ze.
Sorry dat ze zo laat is. Nee, met haar zoontje gaat het naar omstandigheden goed. Ze hoopt dat hij vanavond bij haar concert aanwezig kan zijn. Gedurende een paar minuten gunnen twee gazellenogen in het fragiele bruine gezicht elke fotograaf de blik waar hij al zo lang op wacht.
Welbespraakt is Miss Parker beslist. Jazeker ze vindt het een enorm compli­ment dat ze wordt vergeleken met Billy Holliday. Nee, zelf wil ze zich niet met de tragische blueskoningin vergelijken. Ja, het klopt dat ze, op deze eerste tournee als solozangeres, 65 mensen heeft meegenomen. 65. Welnee. In de US is dat heel gewoon. Als de dames en heren van de pers de show hadden gezien, zouden ze beslist begrijpen dat…
Terwijl ze praat, strekt ze af en toe haar rechterbeen en inspecteert haar paarsgelakte teennagels.