[Wat voorafging]
Buiten de perskamer, in de lounge, besteedt ondertussen een forse jongeman van een jaar of twintig met een spijkerjack aandacht aan Danny Kleidermann. Hij spreekt het sterk geaspireerde Engels van een Duitstalige.
Yeah sure, he loves football.
His favourite team?
‘You don’t know it.’
‘Say!’
Hij lacht zuur. ’Rot Weiss Oberhausen… Did you ever hear of them?’
Teleurgesteld schudt het jongetje het hoofd.
‘Benfica,’ zegt hij. ‘Real Madrid.’
‘But this is Germany.’
‘Germany is shit.’
‘Scheisse,’ verbetert de jongeman. ’Ein Scheisshaufen. Just like this room. You can’t play football here, yes? Come along outside, I know a good place. Somewhat further. They have a goal, you know, painted on the wall. You shoot and I’ll be the goalkeeper. Okay?’
Het jongetje knikt, hij pakt zijn bal op en legt zijn hand in die van Schneider, die aanvoelt als de ruwe hand van een echte prof.
De twee verlaten het Europahotel via een zijdeur naar de parkeerplaats. Vandaar neemt Schneider het jongetje, dat zijn bal stijf onder zijn arm klemt, haastig mee de zijstraat in waar zijn BMW 2000 staat, met Hannah op de achterbank. Maar voor hij de auto zelfs maar in het vizier heeft, wordt hij op zijn schouders getikt door een man in een grijze regenjas, die hem een geplastificeerde kaart voorhoudt. ‘Verfassungsschutz,’ zegt hij. Binnenlandse veiligheidsdienst.
‘Veiligheidsdienst?’ zegt Schneider verward. ‘Wat is dat nou voor gelul?’
Onmiddellijk krijgt hij een harde klap in zijn gezicht, die zijn gedachten een ogenblik uitwist. Er duiken nog drie mannen op. Eén pakt het jongetje op en maakt zich met hem uit de voeten. De twee anderen nemen Schneider in een vakkundige houdgreep, en pakken hem zijn pistool af. Daarna wordt hij struikelend naar een effen witte Ford Transit geduwd, die langs de stoep geparkeerd staat.
In de Transit treft hij Hannah aan, die hem met handboeien om, met haar donkere ogen nat van de tranen aankijkt.
‘Fuck,’ zegt hij. ‘Fuck, fuck, fuck!’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten