Bödel haalt uit de zak van zijn colbertjasje een notitieblokje tevoorschijn en maakt een paar aantekeningen. ‘En dat meisje? En die jongen?’
‘Ze zijn in voorlopige hechtenis genomen.’
‘Prima, prima. Daar kun je mee aan de slag. Ik zorg dat je kunt beschikken over alle faciliteiten. Morgenochtend. Het eerste wat ik doe. Ga eerst naar de Veiligheidsdienst. Verdiep je in de achtergronden. Daarna kun je die twee onder handen nemen, en kijken waar je dat brengt.’
‘Hoe ver ga ik?’
‘Zo ver als nodig is.’
‘En Fischler? Ik weet niet of…’
Een handgebaar. Fischler doet niet ter zake. Die kan een telefoontje van Bödel tegemoet zien. Fischler zal hem geen strobreed in de weg leggen.
Ze maken afspraken over telefonisch contact. Bödel geeft Gerhard een visitekaartje, met daarop het telefoonnummer waar hij rechtstreeks bereikbaar is. ‘Zodat je niet steeds langs het secretariaat hoeft,’ zegt hij. ‘En o wacht, kun je over geld beschikken?’
Gerhard kijkt hem niet begrijpend aan.
‘Ik neem aan van niet, he? Weet je wat, we doen dat net als vroeger.’
Hij bladert even in zijn notitieboekje en schrijft twee series cijfers op. ‘Nummerrekening,’ zegt hij, terwijl hij hem het papiertje overhandigt. ‘Je weet hoe het werkt.’
Verder worden er niet veel woorden vuilgemaakt.
Bödel kijkt hem nog eens onderzoekend aan en staat op.
Hij geeft hem een hand en is vertrokken.
De sigaar ligt te smeulen in de asbak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten