‘En Brandt, is dat ook een revisionist?’ vroeg hij, om haar te provoceren.
Ze haalde haar schouders op. ‘Brandt is een pseudoniem,’ zei ze. ‘Eigenlijk heet hij Frahm. Herbert Frahm. Maar dat weet je natuurlijk.’ Ze draaide zich om en pakte een sigaret van het beddenkastje. ‘Hij is een agent geweest van de KGB.’
‘De KGB?’ zei hij, quasi-verbaasd.
‘O zeker,’ zei ze. ‘Het is niets nieuws hoor.’ Ze lepelde het verhaal op van de KGB-kolonel die met informatie over Brandts achtergrond was overgelopen naar Groot-Brittannië; van de Zweedse geheime dienst, die een dossier had over de contacten die Brandt in de oorlog onderhield met de Russen.
Gerhard knikte bedachtzaam, en ging er niet op in. Hij wist wel beter. Die verhalen over Brandt, dat was bekende desinformatie. In werkelijkheid werkte Brandt al tijdens zijn jaren in Zweden voor de CIA.
‘Ken je Brandt?’ vroeg Konopka.
Hij haalde zijn schouders op.
‘Ik heb hem meer dan eens ontmoet, weet je. Toen hij burgemeester was in Berlijn. Persoonlijk geen onaardige vent. Zijn zoon zit trouwens bij de Trotskisten.’
Konopka. Op het bed in de villa in Blankenese. Wanneer was dat? In ‘67? Nee, waarschijnlijk in ‘66. Na haar scheiding in ‘67 was ze in Berlijn gaan wonen en had hij haar eigenlijk nauwelijks nog gezien. Ze was steeds nauwer betrokken geraakt bij de nieuwlinkse beweging die daar bezig was te ontstaan. Foto’s van Konopka op bezoek bij Kommune I. In een duur mantelpak, met diepliggende ogen en slordig geknipt haar. Bij een demonstratie van jonge vrouwen, dissidenten uit de studentenvakbond, die hun recht op abortus eisten. Ze bleef nog wel schrijven voor Stuhls blad. De stem was dezelfde als die van vroeger, maar steeds vaker kon je in wat ze schreef ook echo’s horen van wat de protestbeweging bezig hield.
‘Ken je Brandt?’ vroeg Konopka.
Hij haalde zijn schouders op.
‘Ik heb hem meer dan eens ontmoet, weet je. Toen hij burgemeester was in Berlijn. Persoonlijk geen onaardige vent. Zijn zoon zit trouwens bij de Trotskisten.’
Konopka. Op het bed in de villa in Blankenese. Wanneer was dat? In ‘67? Nee, waarschijnlijk in ‘66. Na haar scheiding in ‘67 was ze in Berlijn gaan wonen en had hij haar eigenlijk nauwelijks nog gezien. Ze was steeds nauwer betrokken geraakt bij de nieuwlinkse beweging die daar bezig was te ontstaan. Foto’s van Konopka op bezoek bij Kommune I. In een duur mantelpak, met diepliggende ogen en slordig geknipt haar. Bij een demonstratie van jonge vrouwen, dissidenten uit de studentenvakbond, die hun recht op abortus eisten. Ze bleef nog wel schrijven voor Stuhls blad. De stem was dezelfde als die van vroeger, maar steeds vaker kon je in wat ze schreef ook echo’s horen van wat de protestbeweging bezig hield.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten