Gerda Pfau heeft, ondanks deze verontrustende omstandigheden, stipt om negen uur de dienstberichten uit de postkamer gehaald en naar de conferentiezaal gebracht. Maar vervolgens weet ze het ook niet meer. Ze drentelt besluiteloos heen en weer tot Fricke om half tien de koffie brengt. Dan gaat ze naar haar werkkamer, waar ze dossiers heen en weer schuift tot vijf voor tien. Om tien uur is er nog steeds niemand in de conferentiezaal verschenen. Ze wacht tot twintig over, en loopt dan naar beneden, om in de keuken te kijken, waar Weiss en Hahn roken en koffie drinken en haar negeren. Ze trekt zich geïntimideerd terug op de gang en loopt daar zenuwachtig heen en weer als Drechsler en Gutschein de keldertrap opkomen. Bijna op datzelfde moment – synchronie bestaat - verwaardigen ook Weiss en Hahn zich de keuken te verlaten. Achter hen wordt even het gezicht zichtbaar van Fricke, de conciërge, maar die trekt zich terug als hij ziet dat de hele kantoorbezetting zich op de gang verzamelt.
‘Is Herr Gerhard er niet?’ vraagt Gutschein.
‘Ik weet niet,’ zegt de Pfauin behoedzaam. ‘Hij is weg.’
Drechsler is al op weg naar de conferentiezaal. Bij de trap draait hij zich om. ‘Hij is naar Wiesbaden,’ zegt hij.
‘Aha, naar Wiesbaden!’ zegt Hahn sarcastisch.
‘Naar het hoofdkantoor?’ zegt Ronald Weiss.
‘Hij had waarschijnlijk een afspraak met Bödel,’ zegt Drechsler.
‘Maak er maar grapjes over,’ zegt Weiss.
‘Dat denk ik niet hoor,’ zegt Gutschein naïef.
‘Wat denk je niet?’ zegt Drechsler.
‘Met de president zelf?’
‘Waarom niet?’ zegt Hahn. ‘Het is god niet.’
Gutschein grinnikt. ‘De president, die weet toch nauwelijks dat dit bureau bestaat,’ zegt hij.
‘Vergis je niet,’ zegt Drechsler. ‘Alle kans dat hij zelfs weet hoe je vriendin heet.’
‘Heb je een vriendin?’ zegt Gerda.
Gutschein bloost.
‘Saskia heet ze,’ zegt Hahn snel. ‘Ze werkt freelance voor de Bunte Illustrierte.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten