‘Maar moeten we dan wel vergaderen?’ zegt Weiss.
‘Ja natuurlijk,’ zegt de Pfauin.
‘Wie doet de dienstberichten?’ zegt Weiss.
‘Ik weet niet,’ zegt ze weifelend. ‘Herr Kaminsky?’
‘Kaminsky is al half dronken,’ zegt Hahn.
‘Bitte,’ zegt Gerda geschokt.
‘Geloof je het niet?’ zegt Hahn overmoedig. Hij loopt naar de deur van Kaminsky’s kantoor en trekt zonder te kloppen de deur open. ‘Doet u de dienstberichten Herr Kaminsky?’ roept hij met een iets te schelle stem. Alle aanwezigen denken dat Kaminsky iets in zijn bureaula moffelt, maar zeker is dat niet. Hij braakt een serie vloeken uit, en Hahn trekt de deur haastig weer dicht.
‘Schoftig zeg,’ zegt Gutschein.
‘Ja, ik ben nou eenmaal een schoft,’ zegt Hahn. Hij veegt zijn weerbarstige zwarte haren naar achteren en lacht, terwijl hij naar een sigaret tast.
‘Laten we nou maar gaan vergaderen,’ zegt Gerda zenuwachtig. ‘Het is al bijna elf uur.’
Even later zitten ze met koffie in hun vaste opstelling, met dien verstande dat de stoelen van Fischler en Gerhard leeg zijn. Kaminsky is stilletjes op zijn gewone plek geslopen en bladert in een stapel papieren. Hij lijkt niet van plan enig initiatief te ontplooien. Daarom neemt Norbert Gutschein, na een voorzichtige blik om zich heen, het woord.
‘Wanneer verwachten we Herr Fischler eigenlijk terug?’
‘Die is er morgen weer,’ zegt de Pfauin bedeesd.
‘En Herr Gerhard?’
Hij kijkt Drechsler aan.
Die haalt zijn schouders op. ‘Ben ik mijn broeders hoeder?’
‘Maar jij zei dat hij naar Wiesbaden is.’
‘Dat staat in het boek,’ zegt Drechsler.
Kaminsky mompelt iets, maar dat verstaat niemand.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten