Gerhard wordt door een wirwar van gangen naar het kantoor geleid van een joviale rechercheur, een man van een jaar of veertig die zich voorstelt als Rochus Winckelmann. ‘Wel, wel,’ zegt die, nadat ze zijn gaan zitten. ‘Niet zo gebruikelijk he, dat de Federale Recherche zich met een onderzoek bemoeit?’
‘Ik werk bij de Sicherungsgruppe Bonn,’ zegt Gerhard.
‘Wat is dat nou weer?’
‘Coördinatiepunt Politiek Gemotiveerde Gewelddaden.’
‘Ah, dat nieuwe bureau,’ zegt Winckelmann. Hij grijnst. ‘En jullie komen ons onderzoek overnemen?’
Gerhard lacht vreugdeloos. ‘Dat weet ik niet,’ zegt hij. ‘Voorlopig heb ik alleen opdracht om me in de kwestie te verdiepen.’
‘En hoever gaat dat?’
Gerhard haalt zijn schouders op. ‘De stukken bestuderen, de verdachten horen. Het hangt er een beetje vanaf. Wat hebben jullie er zelf aan gedaan?’
‘Weinig,’ zegt Winckelmann. ‘Het is nogal een vaag verhaal.’
‘Er zou een link zijn met de Roodfront-beweging…’
‘Zegt het meisje.’
‘Hannah Maas,’ zegt Gerhard mechanisch. ‘En hij?’
‘Schneider, zegt de rechercheur. ‘Moritz Schneider. Noemt zich Mehmet. Hij houdt zijn mond stijf dicht, begrijp ik. En we kunnen daar weinig aan doen. We zijn de Verfassungsschutz, weet je. De constitutionele politie.’
‘Jullie mogen bijna niets,’ glimlacht Gerhard. Hij begint sympathie te voelen voor de rechercheur. En dat gevoel is kennelijk wederkerig. ‘Papieren tijgers,’ grinnikt Winckelmann. ‘Uiteindelijk zullen we hem wel moeten laten gaan.’
‘Misschien kan ik iets bereiken.’
‘Het zou me een genoegen zijn,’ zegt de rechercheur. Hij pakt een map van roze karton die op de hoek van zijn bureau ligt, en schuift die naar Gerhard toe. ‘Jullie hebben natuurlijk een rapport ontvangen, maar dit is het complete dossier. Ik moet zeggen dat ik nieuwsgierig ben wat je er van maakt.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten