106. Landesamt

[Wat voorafging]

Gerhard installeert zich aan de tafel die voor hem is vrijgemaakt in een hoek van Winckelmanns kantoor, en verdiept zich in de stukken. Om half twee zegt Winckelmann dat hij een hapje gaat eten, maar Gerhard slaat het aanbod af om hem te vergezellen. Hij is bezig de stukken voor de tweede keer door te nemen en maakt op zijn notitieblok aantekeningen van de aspecten van de zaak die hem opvallen. Als Winckelmann terugkomt uit de kantine, slaat hij het proces-verbaal op waar hij met name belangstelling voor heeft.
‘Pohl,’ zegt hij.
‘De tipgever.’
‘Wat is dat er voor een?’
‘Een kleine vis,’ zegt Winckelmann. ‘Een louche autohandelaar. Iemand die al jaren voor ons werkt.’
Gerhard kijkt hem vragend aan.
‘Op premiebasis.’
‘Betrouwbaar?’
Winckelmann lacht.
‘De vraag is hoe hij het wist.’
‘Dat staat allemaal in het proces-verbaal.’
‘Ja,’ zegt Gerhard. ‘Maar dat spoort niet, he? Het spoort niet helemaal.’
‘De tip klopte wel,’ zegt Winckelmann.
Gerhard knikt.
‘Luister,’ zegt hij, ‘de verdachten, die zitten in hechtenis, waar?’
‘In Keulen. Bureau Centrum.’
‘Dat dacht ik,’ zegt Gerhard. ‘Mooi. Ik ga nu eerst naar Keulen. Ik wil ze zien. Niet spreken. Alleen kijken. Als jullie intussen die Pohl hier laten komen. Eens kijken. Twee uur is het? Om vijf uur ben ik terug. Kunnen jullie zorgen dat die Pohl dan hier zit?’