[Wat voorafging]
De woensdagochtend gebruikt Gerhard om de achtergrond in te vullen. De Keulse politie heeft onderzoek gedaan naar wat Pohl heeft verklaard over drugs en Schneiders dossier bevat een ruwe schets van zijn veronderstelde netwerk. Zijn leverancier is waarschijnlijk een bekend type uit de onderwereld van Essen, ene Ömer Babayassin. De Keulenaars hebben inderdaad een link gevonden met een beruchte dealer op het hoofdkwartier van het Amerikaanse leger in Heidelberg. Schneiders klanten zijn hippies in het Ruhrgebied: Oberhausen, Bottrop, Dortmund, Bochum, Essen, Mülheim en Duisburg. Communes, studentenhuizen. Anarchistennesten. Gerhard telefoneert, vleit, dreigt, blaft, en maakt aantekeningen. Alles loopt gesmeerd. Blijkbaar heeft Klaus Bödel aan de nodige touwtjes getrokken, want ze vliegen voor hem. Nog diezelfde ochtend worden er zes langharigen gearresteerd en ondervraagd. De dealer in Heidelberg kan niet worden aangepakt, maar er wordt informatie gedeeld met de Amerikanen. Gerhard legt een speciale, met groene linten dichtgestrikte map aan om de groeiende hoeveelheid informatie te ordenen.
Die middag verhoor hij eerst het meisje. Een eitje. Ze is inmiddels meer dan drie dagen in voorlopige hechtenis en ze is er helemaal klaar voor. In de verhoorkamer vertelt ze in tranen wat er gebeurd is. Alles wat er in het proces verbaal staat. En nog veel meer. Ze verklaart over een ‘basisgroep’, zoals ze het noemt, die in verband staat met een kerkelijk bureau in Hannover. Gerhard verbergt een glimlach. Dit is bekend terrein.
‘Hulp aan de derde wereld,’ zegt hij.
Hannah Maas knikt.
‘En aan Vietnamdeserteurs.’
‘Ook wel.’ Maar dat is niet waar het om gaat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten