111. Verhoren

[Wat voorafging]

Begin oktober had de basisgroep voor het eerst contact met leden van de groep van Staüberle en Konopka. Met Mehmet, zegt Hannah. En met Stefan. En een man die ze Harpo noemden. Nee, niet zijn echte naam. Nee, die weet ze niet. Later die maand, kort na de arrestatie van de advocaat Lösch, was er opnieuw contact. Toen is Irmgard Konopka komen opdagen. Onder de schuilnaam Anna. Ze was bezig safehouses te regelen. Kennelijk is de Roodfrontgroep van plan van Berlijn naar het westen te verhuizen.

Uiteindelijk is Konopka, zoals Gerhard tijdens het verhoor van Pohl al vermoedde, met Schneider in het zomerhuisje in Rühle getrokken. Om een stuk te schrijven, over de strijd die gevoerd moet worden. Maar het schrijven verliep moeizaam.
Hannah benadrukt dat ze zelf aan Schneider het voorstel heeft gedaan voor de kidnapping. Nee, mevrouw Konopka wist daar waarschijnlijk helemaal niets van. De bedoeling was de impasse te doorbreken, zegt ze mistroostig. Want alles was uitgedraaid op een impasse.
Ja, ja.
Over de drugs weet ze niet veel te vertellen, al kan ze een paar van de adressen die hij heeft genoteerd bevestigen. Dat Pohl haar heeft misbruikt wordt ook door haar bevestigd, maar ze ontkent in alle toonaarden dat ze hem iets over de ontvoering heeft verteld.
Hij kijkt haar bars aan als ze haar verhaal heeft gedaan.
‘Stom,’ zegt hij. ‘Stom.’
‘Wat gaat er nu gebeuren?’ vraagt ze timide.
Hij voelt aandrang te zeggen dat ze op vrije voeten wordt gesteld, en dat ze aangifte kan doen tegen Pohl, maar hij houdt zijn mond. Hij klapt zijn map dicht, strikt de linten zorgvuldig, en vertrekt.