[Wat voorafging]
Van de gebeurtenissen in het Europahotel in Keulen weet Irmgard Konopka niets. Mehmet Schneider is al dagen niet in Rühle geweest. Waarschijnlijk is hij vanuit zijn kamer in Oberhausen bezig met zijn drugshandel. In zekere zin is Schneiders afwezigheid een opluchting, want Konopka is er niet goed aan toe. Zaterdag en zondag heeft ze hard gewerkt aan het stuk dat ze moet schrijven. Zonder veel op te schieten. Op maandagmorgen, vóór tien uur, lang voordat Gerhard op weg is naar Wiesbaden, pakt ze haar auto, en rijdt in een irrationele impuls naar het dorp. Daar belt ze, in strijd met alle afspraken, vanuit de telefooncel naar Berlijn, naar de flat aan de Kurfürstenstrasse. De telefoon wordt opgenomen door Teeny, een dellerig meisje van nog geen twintig over wie Konopka zich dat voorjaar heeft ontfermd, maar dat inmiddels al lang haar eigen eigenzinnige weg heeft gevonden binnen de beweging. Teeny reageert achterdochtig, bijna vijandig.
‘Ja, goed.’ ‘Ik weet niet.’ ‘Nee, ik weet niet.’ ‘Nee, Rosi is bij me ingetrokken.’ ‘Nee, ze is niet thuis.’
Konopka informeert naar de arrestatie van Lösch, maar ook daar weet Teeny niets van, zegt ze. Als Anna daar meer over wil weten, moet ze niet bij haar zijn. Ze kan beter gewoon naar Gretel bellen. Naar Eva Richter. Konopka hangt op zonder verder commentaar, en rijdt terug naar het weekendhuisje waar ze de open haard aansteekt, en zonder na te denken alles wat ze tot dat moment geschreven heeft door de schoorsteen stookt. Na afloop voelt ze zich opgelucht. Diezelfde ochtend nog rijdt ze naar Bonn, naar de rustige villawijk waar Renate Langenscheid woont, die haar oudste vriendin is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten