Als ze aanbelt, doet Renate zelf open. Ze ziet er perfect uit. Mantelpakje, kundig met mascara omlijnde ogen. Klaar om weg te gaan. Ze doet geschrokken een stap achteruit als ze ziet wie er in het portiek staat.
‘Irmgard,’ zegt ze.
Konopka houdt haar tas vast en zegt niets.
‘Wat kom je doen?’
‘Laat je me er niet in?’
‘Ja, ja natuurlijk. Kom binnen.’
Het huis is veranderd. Er is een ver doorgevoerde poging gedaan om een interieur te creëren als in een Hollywood-film. Overal crème en koper. In de vestibule en in de gang zijn grote natuurstenen plavuizen gelegd, met zachte berbertapijten als vlotten op een spiegelende zee en een kapstok als een geelkoperen gedrocht in de verte.
‘Wil je je jas ophangen?’ vraagt Renate, kennelijk in de hoop dat Konopka het aanbod afslaat.
Maar ze trekt kordaat haar korte legerjack uit en hangt het aan een van de haken.
‘Ik moet met je spreken,’ zegt ze.
‘Ik stond op het punt om uit te gaan,’ zegt Renate. Ze aarzelt. ‘Maar het is niet dringend...’
‘Waar is Dietrich?’
‘Op het ministerie.’
‘En de kinderen?’
‘Komen pas vanmiddag thuis.’ Ze laat haar reserve een beetje varen. ‘Wil je koffie?’ vraagt ze.
Konopka knikt.
Ze lopen naar de grote L-vormige woonkamer, met de witte vleugel en de planten.
‘Ga zitten. Ik ben zo terug.’
Konopka gaat zitten op de leren driezitsbank die haaks op het raam staat. Ze kijkt naar buiten en wacht, terwijl Renate in de keuken bezig is met de koffie.
Even later komt Renate rammelend met het dienblad binnen en zet de kopjes op de salontafel.
‘Wat gebruik je ook weer?’ vraagt ze.
Tot haar eigen verbazing begint Konopka te snikken.
Renate bevriest. Maar dan laat ze zich naast Konopka op de bank vallen. De vrouwen slaan de armen om elkaar heen en janken het uit.
‘Irmgard,’ zegt ze.
Konopka houdt haar tas vast en zegt niets.
‘Wat kom je doen?’
‘Laat je me er niet in?’
‘Ja, ja natuurlijk. Kom binnen.’
Het huis is veranderd. Er is een ver doorgevoerde poging gedaan om een interieur te creëren als in een Hollywood-film. Overal crème en koper. In de vestibule en in de gang zijn grote natuurstenen plavuizen gelegd, met zachte berbertapijten als vlotten op een spiegelende zee en een kapstok als een geelkoperen gedrocht in de verte.
‘Wil je je jas ophangen?’ vraagt Renate, kennelijk in de hoop dat Konopka het aanbod afslaat.
Maar ze trekt kordaat haar korte legerjack uit en hangt het aan een van de haken.
‘Ik moet met je spreken,’ zegt ze.
‘Ik stond op het punt om uit te gaan,’ zegt Renate. Ze aarzelt. ‘Maar het is niet dringend...’
‘Waar is Dietrich?’
‘Op het ministerie.’
‘En de kinderen?’
‘Komen pas vanmiddag thuis.’ Ze laat haar reserve een beetje varen. ‘Wil je koffie?’ vraagt ze.
Konopka knikt.
Ze lopen naar de grote L-vormige woonkamer, met de witte vleugel en de planten.
‘Ga zitten. Ik ben zo terug.’
Konopka gaat zitten op de leren driezitsbank die haaks op het raam staat. Ze kijkt naar buiten en wacht, terwijl Renate in de keuken bezig is met de koffie.
Even later komt Renate rammelend met het dienblad binnen en zet de kopjes op de salontafel.
‘Wat gebruik je ook weer?’ vraagt ze.
Tot haar eigen verbazing begint Konopka te snikken.
Renate bevriest. Maar dan laat ze zich naast Konopka op de bank vallen. De vrouwen slaan de armen om elkaar heen en janken het uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten