Fischlers vliegtuig landt op Flughafen Frankfurt met vier uur vertraging. Terwijl hij naar de bagageafhandeling loopt, is hij zich ervan bewust dat hij een veel zwaardere jetlag heeft dan op de heenweg. Hij is inmiddels - hij kijkt op zijn horloge, dat nog de Amerikaanse tijd aangeeft - meer dan 24 uur in touw. In het vliegtuig slapen, dat is natuurlijk weer niet gelukt. En de bedompte lucht die hij zeven uur lang heeft ingeademd heeft hem een zwaar blok hoofdpijn bezorgd boven zijn linker wenkbrauw. Als het even tegenzit, draait dat uit op migraine. Niet met de trein dus. Uitgesloten. Hij trekt zijn koffer van de lopende band, passeert de douane en verlaat het vliegveld via de hoofduitgang. Daar roept hij een taxi aan, en laat zich naar zijn woning in Bonn rijden. Waar hij zijn vrouw kust, zijn kinderen afwimpelt en om negen uur in bed kruipt.
De volgende ochtend wordt hij vol energie wakker. Hij heeft bij het congres in Washington uitstekende ideeën opgedaan, die zich al in de auto naar zijn werk aan hem beginnen op te dringen. Een nieuwe benadering. Het sleutelwoord is familie. Dat is hem helemaal duidelijk. Het bureau moet inzetten op de familie van de bekende terroristen. Contact leggen. Een band opbouwen. Een vertrouwensrelatie tot stand brengen. Ze helpen bij de verwerking. Bij het opvangen van de sociale consequenties. Ze zonodig financieel ondersteunen. En natuurlijk bovenal een luisterend oor bieden. Daar zullen zijn medewerkers zich op gaan toeleggen. Zo zullen ze het verschil maken. En het mes snijdt aan twee kanten. Als het zijn mensen lukt het vertrouwen van de familieleden te winnen, zal dat ongetwijfeld belangrijke achtergrondinformatie aan het licht brengen. En het zal de terroristen isoleren. Ze afsnijden van hun natuurlijke voedingsbodem.
En niet alleen de familie moet op de korrel worden genomen. Ook vrienden. Relaties. Ex-collega’s. Idealiter moeten de bureaumedewerkers zelfs infiltreren in de milieus die de voedingsbodem vormen voor de subversieve activiteiten. Extremisme floreert bij gratie van de steun in de bevolking. Zoals, hoe heet hij ook weer, Marighela al heeft gezegd. Het handboek voor de stadsguerrilla. Dat is een belangrijk boek. Dat is in Washington door veel van de sprekers als bron aangehaald. De les is duidelijk. Haal die steun weg, en de guerrilla verkommert. Verwelkt. Als onkruid dat je uit de grond trekt.
Hij moet dat bespreken met Gerd Kaminsky.
Dat is een ervaren oude rot.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten