‘Een mooie leugenaar,’ zegt Winckelmann als ze door de gang lopen.
Gerhard haalt zijn schouders op. ‘Zij liegt, ik lieg,’ zegt hij.
‘En nu?’
‘Ze wordt in vrijheid gesteld. Einde verhaal.’
‘Oké.’
Ze verlaten het politiebureau en lopen de Stolkgasse in. Het motregent, en Keulen ziet er zoals altijd belabberd uit. Ze wandelen, dicht langs de gevels, de straat uit, en via de Gereonstrasse en het Adreaskloster richting Dom, waar hun auto’s staan geparkeerd.
‘Ik heb trouwens met Deibel gebeld,’ zegt Gerhard, ‘in Hannover.’
‘Deibel?’
‘Ze komt uit Hannover,’ zegt hij. ‘Net als Pohl. Ik heb Deibel gevraagd een oogje in het zeil te houden. De bedoeling is natuurlijk dat ze zich hier verder niet mee bemoeien.’
Winckelmann kijkt hem onderzoekend aan. ‘Is dit wat je zou noemen een speciale operatie?’ vraagt hij voorzichtig.
‘Geen speciale operatie,’ zegt Gerhard. ‘Dat doen we niet meer.’
‘Wat is het dan?’
Gerhard zwijgt.
Winckelmann knikt. De boodschap is duidelijk. ‘Maar je hebt dus vastgesteld dat hier inderdaad extremisten zitten,’ zegt hij.
‘Subversieven,’ zegt Gerhard.
‘Nou ja, mensen van het Roodfront.’
‘Dat staat wel vast ja.’
‘En nu?’
Gerhard haalt zijn schouders op.
‘Je bent al aardig buiten je boekje gegaan.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Ik hoor dat je hem een aframmeling hebt gegeven.’
‘Schneider? Jazeker.’
Winckelmann knikt. ‘Dat is hoog opgespeeld, weet je.’
Gerhard glimlacht. ‘De officier van justitie heeft naar Bonn gebeld.’
‘Naar de Sicherungsgroep?’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten