[Wat voorafging]
De volgende ochtend is hij al vóór acht uur ter plaatse, maar Winckelmann is nog vroeger gekomen. Ze drinken koffie en kijken nog even naar wat details. Om half negen laten ze Schneider halen. Het duurt bijna een kwartier voor de jongen binnenkomt, witjes, en kennelijk haastig in zijn kleren geschoten. Hij staat in de deur, met twee bewakers achter zich, nog sjorrend aan zijn broekriem.
Gerhard wijst naar de tafel. ‘Ga zitten.’
De jongen gaat zitten.
‘Goed,’ zegt hij. ‘De feiten zijn gecheckt, en er zijn geen ernstige tegenstrijdigheden aan het licht gekomen. Al zijn er natuurlijk een boel dingen die nogal onwaarschijnlijk zijn.’ Hij kijkt Schneider lang aan. De jongen kijkt terug, zo uitdagend als hij kan.
‘Ik ga je een regeling voorstellen,’ gaat Gerhard verder. ‘Een hele riante regeling.’ Vervolgens vertelt hij hem, punt voor punt, wat hij kwijt wil. De kwestie van de ontvoering gaat in de doofpot. Zijn drugshandel wordt ongemoeid gelaten. Dat wordt zijn dekmantel.
Zijn dekmantel?
Zijn dekmantel, herhaalt Gerhard. ‘In werkelijkheid ga je je op iets heel anders concentreren.’
Schneider kijkt hem verward aan.
‘Je gaat als informant werken voor de Federale Recherche.’
Schneider hapt naar adem. Maar hij geeft uiteindelijk geen krimp. Hij wil alleen weten wat het schuift. Maar dat laat Gerhard niet toe. Hij geeft hem, terwijl Winckelmann onthutst toekijkt, een harde oorvijg, en begint daarna onverstoorbaar de details uit te werken: Schneider stemt ermee in om als informant op te treden van het Bundeskriminalamt, zonder bezoldiging etc. etc., met geheimhoudingsplicht, etc. etc.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten