Is Irmgard Konopka een mens? ‘Er zijn er genoeg die daar aan twijfelen,’ heeft Irmgard gezegd, met die rare, scheve grijns die Magda zich niet van vroeger herinnert. Maar ze is wel degelijk een mens natuurlijk. Misschien wel meer mens dan wie Magda maar kent. In ieder geval meer dan zij zelf. Konopka’s onverwachte bezoek leidt ertoe dat Magda Gerhard, eigenlijk voor het eerst sinds haar scheiding in ‘67, een poging doet tot introspectie. Wie is ze eigenlijk? Van haar meisjesnaam heet ze Kindt. Magdalena Kindt. In de praktijk altijd Magda. Waarom ze zich na haar scheiding Magda Gerhard is blijven noemen zou ze moeilijk kunnen uitleggen. Misschien is het een soort compensatie voor de alimentatie, die Emmerich Gerhard trouw blijft overmaken. Misschien is het ook gewoon omdat ze hem toch nooit meer ziet, en ze is nu eenmaal aan die naam gewend. Magda Gerhard. En ze is tenslotte geen kind meer. Er is weinig dat haar bindt aan de naam van een vader die haar als het puntje bij het paaltje komt nooit veel vaderliefde heeft geschonken. Albrecht Kindt was een notabele in het Mülheim van de jaren dertig. Een notaris. Maar niet iemand die in die moeilijke tijd veel geld verdiende. Misschien had hij wel degelijk veel geld kunnen verdienen, maar wist hij de juiste manier niet. Of wie weet was hij niet zo’n goede notaris. Dat is niet iets wat dochters gemakkelijk kunnen inschatten. Kindt was een tamelijk kleurloos persoon, denkt Magda. Een kleinburger, zouden de linkse vrouwen hem noemen. Iemand die gesteld was op decorum. En die maar weinig liefde had te bieden aan zijn vrouw en zijn enige kind. Nationaalsocialist was hij vanaf ‘36. Maar dat had zijn notariële praktijk nauwelijks vooruitgeholpen. Uiteindelijk had zijn positie hem zelfs niet behoed voor een oproep voor de Wehrmacht. In ‘42, na de inval in Rusland. In ‘44 was hij gesneuveld, in het Ardennenoffensief, als Sturmbannführer van een infanterie-eenheid. Het had haar vreemd onberoerd gelaten. Wat misschien aan de omstandigheden lag. Zijzelf was in ‘44, in de hel van dat laatste oorlogsjaar, als twintigjarige officieel nog ingeschreven aan de universiteit, maar in werkelijkheid werkte ze bijna dat hele jaar zonder enige medische opleiding in een soort noodhospitaal. Geen veldlazaret, maar een opvangcentrum voor gewonden achter het front.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten