Die bevrijding gaf Magda in de volgende maanden vorm via een uitbarsting van activiteiten. Ze was veranderd, de laatste jaren. Dat was al begonnen in Hamburg. Irmgard Konopka had haar niet lang voor de scheiding geschreven dat ze echt een beetje begon te politiseren. Maar dat zag ze zelf niet zo. Ze had geleerd analytisch te denken. En ze wilde maatschappelijk bezig zijn, meer was het niet. En ze had tijd genoeg. Terwijl ze nog bezig waren het huis Am Kuhlendahl in te richten, begon ze met Sophie te van gedachten te wisselen over de vrouwenbeweging. Bestond dat ook, hier in het Ruhrgebied. Sophie knikte, aarzelend. Er waren hier wel vrouwen die politiek bewust waren. Maar een vrouwenraad of zoiets, nee, dat bestond hier niet. Er waren wel vrouwen die rondliepen met een plan om een Kinderladen op te richten. Niet veel later bracht Sophie haar met hen in contact. De vrouwen waren van goede wil, maar hun plannen waren vaag. Ze wisten eigenlijk niet eens precies wat een ‘kinderwinkel’ was.
In het voorjaar van ‘67 begonnen Magda en Sophie met het organiseren van donderdagse scholingsavonden, bij Magda aan huis. Toen dat vrouwen niet bijzonder bleek aan te trekken, werden de scholingsavonden discussieavonden, meestal aan de hand van een actueel thema, en soms met vertoning van dia’s, of zelfs een film. Een groot succes was ook dat niet, maar er ontstond een kerngroep van een stuk of tien vrouwen. De vaart kwam er pas echt in toen een studentenvrouwenwerkgroep uit Düsseldorf zich hun lot aantrok. Van september ‘67 bijna tot aan de kerst kwam er wekelijks een groep jonge meiden op de fiets uit Düsseldorf, die kwebbelend en lacherig kleur en fleur brachten in de Mülheimer vrouwenbeweging. Er werd een echte vrouwenraad opgericht. De discussieavonden werden een bescheiden trekpleister. En er meldden zich steeds meer jonge moeders die wel wilden helpen de Kinderladen van de grond te brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten