142. Teorema

[Wat voorafging]

Penny staat veel dichter bij het echte, bestaande verzet dan Sophie of zijzelf. En dan de meeste andere vrouwen in Mülheim. Daar hoef je niet aan te twijfelen. Magda kijkt dan ook met angst en vreze uit naar de donderdag.
Of Irmgard daar iets van merkt? Het is niet goed uit te maken. Ze is nog steeds zo moeilijk te doorgronden! Wat dat betreft is ze dezelfde gebleven die ze altijd was . In andere opzichten is ze sterk veranderd, denkt Magda. Niet alleen door het in pieken geknipte, blondgeverfde haar dat haar gezicht magerder maakt en op de een of andere manier ook grimmiger. De grimmigheid zit ook dieper in haar. In haar gedecideerde gebaren, in de manier waarop ze loopt, waarop ze gaat zitten. In de dingen die ze zegt. Penny valt dat natuurlijk niet op. Maar het is zo. Als Sophie, op de avond van de dag dat Irmgard in Mülheim is komen opdagen, aan de deur komt, is Irmgard allervriendelijkst en ze windt haar, in haar rol van Sabine Mehling, in een ommezien om haar vinger. Maar de grimmigheid, je zou bijna zeggen de achterdocht, in haar houding blijft merkbaar, en aan Sophie ontgaat dat niet. Als die doorvraagt over wie ze is - Magda heeft het nog nooit over een Sabine gehad. Is ze soms een kennis uit Hamburg? - raakt Irmgard van haar stuk. Ze begint zich in zichzelf terug te trekken.
‘Nee,’ zegt Magda, ‘nee natuurlijk niet. Sabine, dat is de naam waarbij we haar moeten noemen. Kijk nog eens goed. Zie je echt niet wie ze is?’
Sophie kijkt, en haar toch altijd al bleke gezicht wordt nog een graadje bleker. Ze deinst letterlijk terug, wat Irmgard een pijnlijk lachje ontlokt. Maar Sophie heeft zich snel weer onder controle. Ze geeft Konopka een hand en trekt haar naar zich toe om haar voorzichtig te kussen.
‘Het spijt me,’ zegt ze.
‘Het is goed, lieverd,’ zegt Konopka. ‘Maar denk er aan. Het is Sabine. Alleen Sabine.’
‘We vieren het,’ roept Penny uitbundig. Ze heeft zich al een vaste plek verworven aan Konopka’s zijde, maar nu springt ze overeind om uit de koelkast een fles van de witte wijn te halen die Magda altijd in voorraad heeft.
Ze maken het gezellig. En Penny rookt marihuana, en heeft het hoogste woord en is welsprekend over activisme en progressiviteit. Zelf zegt Irmgard Konopka niet veel. Misschien is het de vermoeidheid van een half jaar illegaliteit, die zich uit. Tegen twaalf uur kijkt Sophie op haar horloge en komt haastig overeind. Na haar vertrek gaan ook Irmgard en Penny en Magda zelf naar bed.
Irmgard slaapt op de gastenkamer, tegenover de kamer van Magda en naast die van Penny.