Dat is haar leven, denkt Magda. Bescheiden, met bescheiden genoegens, en bescheiden teleurstellingen. Menselijk, maar bepaald niet op een echt hoog plan van menselijkheid. Maar nu is plotseling Irmgard Konopka komen opdagen. Sinds haar scheiding heeft Magda niet meer veel contact gehad met de journaliste. Daar was een beetje de klad in gekomen. Eigenlijk al vóór Emmerich en zij uit elkaar gingen. De reden was natuurlijk dat Irmgard hoe langer hoe meer een belangrijk persoon werd. Ze schreef nu niet alleen voor Gerade Nun, maar ook voor grote landelijke tijdschriften als Der Spiegel. Ze had een radioprogramma, en was regelmatig op de televisie te zien. Ze had zelfs een televisiefilm gemaakt, een film over het leven van meisjes die in internaten waren geplaatst. Maar die was zo kritisch uitgevallen dat hij nooit is uitgezonden.
De contacten die Magda nog met Irmgard had, zijn na het voorjaar van ‘67 eigenlijk alleen schriftelijk. Tot in de winter van dat jaar hadden ze met enige regelmaat briefcontact. Irmgard steunde haar in wat ze haar politieke ontwikkeling noemde, en had ook tips die van groot nut waren toen ze begon in Mülheim een vrouwenbeweging van de grond te brengen. Maar haar antwoorden op Magda’s uitgebreide epistels werden korter en korter, en na enige tijd ontving Magda alleen nog maar zo nu en dan een kaartje, soms uit exotische plaatsen. Uit wat er in de pers over Konopka werd gemeld, maakte ze op dat haar vriendin meer en meer radicaliseerde. In april ‘68 had ze zich sterk gemaakt voor Christian Staüberle en Eva Richter, die brand hadden gesticht in een warenhuis in Frankfurt. Het beroemde zinnetje over de progressiviteit van de daad, die lag in het criminele karakter ervan, in het feit dat de wet werd overtreden. Daar werd in Mülheim nog op menige donderdagavond op teruggekomen. Later, in de nazomer van ‘68 en in het voorjaar van 1969 kreeg Magda ansichtkaarten uit Italië. Irmgard logeerde bij een linkse Italiaanse uitgever, van wie werd gezegd dat hij ook Staüberle en Richter wel eens onderdak had verleend.
Toen Irmgard in mei van dit jaar betrokken raakte bij de ontsnapping uit de gevangenis van Christian Staüberle en moest onderduiken, was dat in Mülheim een schok. ‘Maar Irmgard Konopka is toch geen terroriste!’ zei een van de vrouwen ontsteld, toen het bekend werd.
‘Het is haar eigen keuze,’ hield Magda tegen beter weten in vol. Ze haalde nog aan wat Irmgard ooit tegen haar had gezegd: ‘Verzet is als je een eind wilt maken aan wat je niet acceptabel vindt.’
‘Maar verzet is niet hetzelfde als terrorisme,’ hield de vrouw vol.
‘Ze is subversief,’ bracht Penny in het midden. ‘Subversief, dat is iets heel anders dan terroristisch. Subversief is goed. Want we moeten omverwerpen wat we niet acceptabel vinden.’
Toen Irmgard in mei van dit jaar betrokken raakte bij de ontsnapping uit de gevangenis van Christian Staüberle en moest onderduiken, was dat in Mülheim een schok. ‘Maar Irmgard Konopka is toch geen terroriste!’ zei een van de vrouwen ontsteld, toen het bekend werd.
‘Het is haar eigen keuze,’ hield Magda tegen beter weten in vol. Ze haalde nog aan wat Irmgard ooit tegen haar had gezegd: ‘Verzet is als je een eind wilt maken aan wat je niet acceptabel vindt.’
‘Maar verzet is niet hetzelfde als terrorisme,’ hield de vrouw vol.
‘Ze is subversief,’ bracht Penny in het midden. ‘Subversief, dat is iets heel anders dan terroristisch. Subversief is goed. Want we moeten omverwerpen wat we niet acceptabel vinden.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten