De filmavond trekt meer belangstellenden dan ooit. Voor een deel is dat natuurlijk doordat alle leden van Penny’s gespreksgroep zijn komen opdagen, plus nog een zwerm meisjes en jongens van geestverwante groepen. Maar ook de Mülheimer delegatie is niet te verwaarlozen. Bijna alle leden van de vrouwenraad zijn present, en zelfs veel van de moeders die betrokken zijn bij de kinderopvang. Een berg natte regenjassen ligt te dampen in de vestibule. Magda is, geholpen door een paar moeders van de kinderopvang, bezig koffie in te schenken en plakken cake op schalen te stapelen.
In de huiskamer zijn de verwachtingen hooggespannen. De aanwezigen hebben een kring gevormd om Sabine Mehling, van wie inmiddels wel zo ongeveer iedereen weet wie ze eigenlijk is. Ze voert, rokend, en met Penny als trouwe secondant aan haar zijde, een ernstig gesprek met Sophie en een paar moeders van de kinderopvang. ‘Je bent te optimistisch,’ zegt ze. ‘Je moet de werkelijkheid onder ogen zien. Wat zijn we? Waar komen we vandaan? We zijn het product van grootstedelijke ontpersoonlijking, van vernietiging, van de oorlog van allen tegen allen, het conflict van ieder individu met ieder individu. Begrijp je dat? We zijn het product van een systeem dat wordt geleid door productiedwang, de jacht op winst van de een ten koste van de anderen. En door angst. De werkelijkheid is die van een genadeloze verdeling van mensen in mannen en vrouwen, jongeren en ouderen, zieken en gezonden, autochtonen en allochtonen. De werkelijkheid is de geobsedeerdheid met aanzien van mensen in deze samenleving. De werkelijkheid is die van isolatie in de betonkolossen van de voorsteden. Die van gevangeniscellen, van lijfstraffen. Van hersenspoeling door de media, van consumentisme. Van depressie, ziekte, demotie, vernedering, verloedering van mensen. Van de exploitatie van mensen door het imperialisme.’ Ze schetst in felle bewoordingen een beeld van de samenleving dat de vrouwen de stuipen op het lijf jaagt.
‘Is het echt zo erg…’
‘Niet als je aan de veilige kant van de scheidslijn staat,’ zegt Irmgard. ‘Maar je mag nooit vergeten, de scheidslijn is imaginair. De wereld van de uitbuiting en de uitgebuiten is ook jouw wereld. En vroeger of later zul je moeten kiezen. Of je verzet je, of je doet mee aan de onderdrukking van het verzet.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten