‘Maar de Kinderladen…’ begint een van de vrouwen bezorgd.
‘De Kinderladen op zich is niet goed en niet slecht. Het is goed, want het is een uiting van een maatschappelijke ontwikkeling waarin vrouwen hun lot in eigen handen nemen. Maar het is ook niet goed, voor zover het de mannen een excuus biedt om zich aan hun medeverantwoordelijkheid te onttrekken. Want de man die een kind verwekt is tenslotte niet alleen een zaaddonor. En zolang die man niet aanspreekbaar is op zijn eigen verantwoordelijkheid, is er een probleem. En het is niet acceptabel dat een vrouw dan maar bakzeil haalt, alleen omdat haar partner weigert zijn verantwoordelijkheid te nemen. Dat is het soort dilemma’s waarvoor vrouwen worden geplaatst. Dat is een onderdeel van de strijd die wij hebben te leveren.’
‘Ik weet het niet hoor,’ zegt Sophie zachtjes.
‘Wat weet je niet?’
‘Het lijkt mij dat het allemaal nog veel ingewikkelder is.’
‘Natuurlijk is het allemaal nog veel ingewikkelder,’ zegt Irmgard streng. ‘Maar dit is een onderdeel van dat allemaal. En we zijn niet ontslagen van de plicht om het onderdeel te begrijpen, omdat het allemaal “nog veel ingewikkelder” is. Het begrijpen van het onderdeel is zelf een onderdeel van het begrijpen van het allemaal.’
‘Oh,’ zucht Penny.
En Irmgard praat en praat en praat.
En iedereen luistert ademloos. Want, dat is wel duidelijk, hier spreekt het verzet. En of je daar nu in meegaat of niet, hoe kun je jezelf progressief noemen, als je hier niet ademloos naar luistert.
‘Bij de linkse organisaties hebben jullie niets te zoeken,’ zegt ze tegen de vrouwen. ‘Die laten jullie gewoon praten. Misschien zijn ze zo beleefd om te luisteren, of te doen of ze luisteren. Maar daarna gaan ze weer over tot de orde van de dag. Weet je nog dat Sigrid Rüger Hans-Jürgen Krahl een tomaat naar het hoofd gooide? Dat was in ‘68, al weer twee jaar terug. Wat riep ze? ‘In laatste analyse ben je een contrarevolutionair,’ riep ze, ‘en ook nog een klassenvijand.’ Daar sloeg ze de spijker op de kop, weet je. Maar drong het tot die harde koppen door? Er moeten nog vrachtwagens vol tomaten aan te pas komen voordat daar iets doordringt.’
‘Maar wat moeten we doen?’ zegt een van de vrouwen.
‘Doorgaan waar jullie mee bezig zijn,’ zegt Irmgard. ‘Nadenken. Je organiseren. Je ideeën onder woorden brengen. En die kerels moeten jullie met rust laten. En als ze tomatenvlekken in hun kleren hebben, laten ze die voor de verandering maar eens zelf in de was doen.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten