148. Teorema

[Wat voorafging]

‘Je moet je hart volgen,’ zegt ze later.
‘Je hart?’ zegt Penny ongelovig. Ze tikt haar as af in de asbak die ze op de grond heeft gezet en denkt met afschuw aan duizend kasteelromans die ze heeft gelezen.
‘Je weet wel, wat hier zit.’ Irmgard Konopka omarmt haar borsten.
‘Ik weet niet of ik wel een hart heb, hoor,’ zegt Penny.
‘Lieveling, je hebt een hart. Daar kun je zeker van zijn.’
‘Maar het is zo wispelturig,’ zegt Penny. ‘Soms zegt het dit, soms dat.’
Irmgard lacht begrijpend.
‘Als ik mijn hart volg, moet ik nu eens dit doen, dan weer dat.’
‘Ja,’ zegt Irmgard. ‘Ja, zo gaat dat.’
Er gaat weifelend een instemmend gelach op.
‘Maar luister,’ gaat ze verder, ‘als ik zeg, ik protesteer, of ik verzet me, dan is dat omdat ik in mijn hart weet, dat is de stap die ik moet zetten. Maar hoe kan ik weten welke stap jij moet zetten? Misschien ben je zo ver dat je tegen een misstand wilt protesteren. Misschien ook niet. Hoe kun je trouw zijn aan jezelf, als je dingen doet, alleen maar omdat een ander tegen je zegt dat je ze doen moet?’
Ze slaat haar arm om Penny’ schouder en fluistert haar iets toe.
Magda kijkt het aan. Vanuit de keuken, waar ze zicht heeft op een spiegel, die een duister beeld geeft van de drukte in de huiskamer. Werkeloos. Ademloos. Ze kijkt hoe Sophie met een beate glimlach zit te luisteren. En hoe Penny, spinnend als een kat, zich in het centrum van het centrum genesteld heeft. Ze voelt zich overstelpt door een vreemd gevoel. Ergernis? Boosheid?
Jaloezie?
‘En het burgerlijk bestaan?’ zegt een van de meisjes van Penny’s gespreksgroep op fanatieke toon. ‘Dat wijzen jullie af, he. Dat is een vals bewustzijn, dat ontmaskerd moet worden.’
‘Ja,’ zegt Irmgard. ‘En daar gaat deze film trouwens over.’
‘Maar wat moeten we daar van denken?’
‘De film spreekt eigenlijk voor zichzelf,’ zegt Irmgard.
‘Zullen we hem anders eerst gaan kijken,’ zegt Sophie. ‘Want het is al negen uur. En niet iedereen kent hem al. Laten we eerst naar de film kijken, dan kunnen we er later over praten.’