Een schokkende ervaring, een vernedering waar Hahn later die ochtend, als ze na het werkoverleg koffie drinken, nog niet overheen is. Terwijl de andere medewerkers, opgelucht dat de bezoeking van het overleg voorbij is, levendig zitten te praten, gluurt hij zwijgzaam, een sigaret in zijn vuist, mokkend, over de rand van zijn koffiekop.
‘Kaminsky is er weer,’ zegt Weiss.
‘Hij ziet er niet goed uit,’ knikt Gutschein.
‘Net een pad,’ zegt Drechsler.
‘Een oude gifmenger,’ zegt Gutschein geamuseerd.
‘O, hebben jullie dat gelezen,’ brengt Gerda Pfau in het midden. ‘In Frankrijk hebben ze ontdekt dat Napoleon ook vergiftigd is. Ze hebben zijn haren onderzocht, en wat blijkt nou, daar zat genoeg arsenicum in om een hele schoolklas te vermoorden.’
‘Ach nee,’ zegt Drechsler. ‘Dat is allemaal kletskoek. Dat hebben ze ook wel eens gezegd van de oude Romeinse keizers. Die lui namen zelf doses vergif. Preventief. Zodat ze als het ware resistent waren voor aanslagen. Innemen van vergif, dat was voor die oude heersers gewoon een van de voorzorgsmaatregelen. Net zoals het laten voorproeven van het eten.’
‘Hm.’
‘Hitler liet zijn eten ook voorproeven,’ zegt Drechsler. ‘Wisten jullie dat? Maar dat heeft hem niet veel geholpen. En de vrouw die zijn eten proefde, leeft nog steeds. Ergens in zo’n dorp in Beieren. Ze zal zich wel aardig schamen.’
‘Waarvoor?’ zegt de Pfauin.
Drechsler haalt zijn schouders op.
‘Dat ze bestaat,’ zegt Weiss.
Drechsler grijnst. ‘Doen we dat niet allemaal?’
‘Wat?’
‘Ons schamen.’
‘Wij zijn tenminste geen nazi’s!’ barst Hahn uit.
‘Maar wel het nageslacht,’ zegt Drechsler gemeen.
‘Ik ben geen nageslacht,’ zegt Hahn woedend. ‘Ik ben mezelf. Niks meer, en niks minder.’
‘En geen nazi?’ zegt Drechsler.
‘Anders dan Kaminsky,’ zegt Hahn.
‘Het is zijn stokpaardje,’ zegt Weiss verontschuldigend.
‘Van Kaminsky kan ik me het voorstellen,’ geeft Drechsler toe.
‘Sterker nog,’ zegt Hahn. ‘Ik heb de bewijzen,’
‘Vertel op!’
‘Wacht maar,’ zegt hij. ‘Op het juiste moment.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten