Woensdag is Kaminsky weer terug. Als Hahn en Weiss om half tien hun werkvertrek betreden, staat hij bij het bureau van Weiss tussen diens stukken te rommelen. ’Goede morgen, Herr Kaminsky,’ zeggen de twee onderzoekers beleefd.
De senior-onderzoeker kijkt hen wantrouwend aan.
‘Weer een beetje opgeknapt?’ zegt Hahn. Hij gaat achter zijn bureau zitten en steekt een sigaret op.
‘Wat bedoel je, jongeman?’
‘Uw migraine?’
‘Ja, ja, dat is helemaal over. Dankjewel. En wat ik vragen wou, Weiss, dat rapport dat ik jou heb gegeven…’
‘Welk rapport Herr Kaminsky?’
Hahn kijkt Weiss waarschuwend aan.
‘Dat rapport over die zaak in Keulen,’ zegt Kaminsky.
‘O, dat rapport,’ zegt Weiss nonchalant. Hij aarzelt even. ‘Dat is, dat heb ik overhandigd aan Herr Fischler.’
‘Herr Fischler heeft nooit een rapport van u ontvangen, Herr Weiss.’
‘O, echt?’ zegt Weiss beduusd. ‘Ik weet het niet. Weet u zeker dat Herr Fischler…’
Kaminsky kijkt hem minachtend aan.
‘Dan moet ik, dan moet ik het zijn verloren.’
Kaminsky verplaatst een stapeltje boeken op Weiss’ bureau. Hij legt een pen recht. Hij wuift over het bureaublad, of hij stof verwijdert. ‘U bent onbetrouwbaar, Herr Weiss,’ zegt hij. ‘U zou uw oren niet zo naar Herr Hahn moeten laten hangen. Dat past u niet.’
‘Nou!’ begint Hahn, verontwaardigd met zijn sigaret gesticulerend.
‘En u, Herr Hahn,’ zegt Kaminsky zalvend. ‘Zegt u maar niets. U bent alleen maar een nietsnut. Een non-valeur.’
Hij knikt de twee mannen toe en trekt zich terug in zijn kantoortje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten