De volgende dag, ‘s middags om half drie, zitten Hahn en Weiss met Gutschein, Drechsler en de Pfauin opnieuw aan de grote formicatafel in de keuken van de villa aan de Liebknechtstrasse. Aan een belendende tafel zit Kaminsky, in elkaar gedoken, met een kop thee voor zich, lusteloos te bladeren in een van de exemplaren van de Bunte Illustrierte die hier altijd liggen. Hahn heeft inmiddels het gesprek op de oorlog gebracht. ‘Wat weten wij daar nou eigenlijk van,’ zegt hij uitdagend. ‘Niets toch.’
‘Nou, niets, niets…’ zegt Gutschein naïef.
‘We weten alleen wat we weten mogen. Dat de nazi’s slecht waren. Maar zeg nou zelf, als er over gepraat wordt, op de radio, of op de televisie, dan is het toch net of ze het hebben over een stam buitenaardsen die hier in de jaren dertig is neergestreken.’ Hij pakt een sigaret en steekt die op. ‘Maar hoe het eigenlijk zat…’ Hij loert uit zijn ooghoek naar Kaminsky, die nog ongeïnteresseerd kleine slokjes thee tot zich neemt. ‘Weet je,’ zegt hij, ‘We Waren Het Zelf.’
Hij spreekt de woorden één voor één met nadruk uit.
Drechsler schudt het hoofd. ‘Niet allemaal,’ zegt hij.
‘Er waren er genoeg die er niets mee te maken wilden hebben,’ zegt Gutschein.
‘Ha,’ zegt Hahn sarcastisch, ‘denk je dat? Wat weten wij nou over de nazitijd?’
‘Genoeg,’ zegt Gutschein.
‘Denk je dat echt? Dan zal ik het je anders vertellen. We weten er niets vanaf.’
‘Dat vind ik wel een beetje overdreven hoor,’ moppert Drechsler
‘Het is gewoon zo,’ zegt Hahn.
‘We leren er toch over op school.’
‘Maar wat leren we?’ zegt Hahn. Hij wendt zich tot Kaminsky. ‘Herr Kaminsky, Prinz Albrechtstrasse 8, zegt u dat wat? In Berlijn?’
Kaminsky reageert of hem een stroomstoot wordt toegediend. Het theekopje rinkelt op het schoteltje. Hij staat lawaaiig op, en schuifelt de keuken uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten