‘Precies, dat bedoel ik nou,’ kraait de Hahn.
‘Prinz Albrechtstrasse?’ zegt Gutschein in de war.
‘Het hoofdkwartier van de Gestapo.’
‘Je bedoelt toch niet…’
‘Ben jij naïef,’ hoont Hahn.
‘Zulke verdachtmakingen….’
‘Verdachtmakingen? Wat denk je dan hiervan?’ Hahn steekt zijn sigaret tussen zijn lippen en vist een ketting uit zijn zak met daaraan een ovale metalen penning. Op de voorkant staat een Rijksadelaar, op de achterkant de woorden Geheime Staatspolizei. En een nummer van zes cijfers.
Ze buigen zich allemaal over de ketting heen.
‘Wat is dat?’ vraagt Drechsler geïntrigeerd
‘Geheime Staatspolizei,’ zegt Hahn triomfantelijk. ’Ge-sta-po. Daar heb je toch wel eens van gehoord?’
Hij legt de ketting voor zich op de tafel.
‘Zo identificeerden ze zich’, zegt hij.
‘Hoe kom je daar aan?’ vraagt Drechsler.
‘Uit zijn bureaula.’
‘Die van Kaminsky?’ zegt Weiss ongelovig.
‘Hij kon er toch niet van scheiden.’
‘Je bedoelt dat je bij Gerd in het bureau hebt zitten snuffelen?’ zegt Gutschein walgend.
‘Bij de Gestapo?’ roept Drechsler erdoorheen. ‘Echt waar?’
Hahn steekt de ketting weer in zijn zak.
‘Hem heb ik,’ zegt hij tevreden. ‘Nu Gerhard nog.’
‘Die ook?’ zegt Weiss.
‘De mislukkeling,’ zegt Hahn veelbetekenend. ‘De moordenaar. Ach man, ik zeg je toch. Allemaal. Ik heb hem alleen nog niet kunnen vastnagelen.’
‘Maar Herr Fischler…’. begint de Pfauin hulpeloos.
‘Nee, die is te jong,’ zegt Weiss.
‘Hoogstens Hitlerjugend,’ zegt Drechsler.
Maar Hahn kraait er doorheen: ‘Fischler? Ha! Herr Doktor Adalbert Fischler he? Nou, laat ik je vertellen, eigenlijk heet hij Adolf.’
‘Herr Hahn!’ zegt Gerda Pfau ontsteld.
‘Na de oorlog heeft hij zijn naam veranderd,’ kraait Hahn.
Dat is teveel. Gerda Pfau schuift haar stoel achteruit stond op. Ze loopt haastig de keuken uit. Zonder haar theekopje op de balie te zetten.
De anderen beginnen allemaal door elkaar te praten.
‘En jijzelf?’ zegt Drechsler.
Hahn spreidt zijn armen. ‘Lelieblank,’ zegt hij.
Maar plotseling zwijgt hij.
En luistert.
‘De voordeur!’ zegt Weiss.
Ze horen de stem van Gerda Pfau, die Emmerich Gerhard groet.
Voetstappen.
In een oogwenk staan ze alle vier in de deur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten