Als Gerhard terug is uit Berlijn, gaat hij als eerste langs bij het kantoor van de Sicherungsgruppe. Dr. Adalbert Fischler is onaangenaam verrast, als Gerhard hem meedeelt dat hij met de medewerkers wil spreken.
‘Waarover?’
Gerhard haalt zijn schouders op en tikt op zijn horloge. ‘Het spijt me,’ zegt hij. ‘Het is urgent. Er is al te veel tijd verloren gegaan.’
De onbeschaamdheid!
‘Waarover?’
Gerhard haalt zijn schouders op en tikt op zijn horloge. ‘Het spijt me,’ zegt hij. ‘Het is urgent. Er is al te veel tijd verloren gegaan.’
De onbeschaamdheid!
Gerhard ziet de woede in zijn chef oplaaien, maar de man beheerst zich. ‘Gaat u maar even langs Fräulein Pfau,’ zegt hij afgemeten. ‘De conferentiezaal is beschikbaar.’
Het duurt nauwelijks meer dan vijf minuten voor alle medewerkers van het Coördinatiepunt in hun gewone opstelling aan de grote tafel zitten. Alleen Kaminsky ontbreekt. ‘Hij is ziek naar huis,’ zegt Gerda Pfau op haar gewone bedeesde toon.
‘Dat is in orde,’ zegt Gerhard. En hij begint, gezeten in zijn kantoorstoel, met een balpen op de papieren tikkend die hij voor zich op tafel heeft gelegd, aan de uiteenzetting die hij die ochtend in de trein heeft voorbereid. Een nieuw stadium in de strijd tegen de linkse extremisten, zegt hij. Er zijn tekenen dat de Roodfrontgroep bezig is een verplaatsing voor te bereiden, uit Berlijn naar de Bondslanden. Gezien de gespannen situatie die hier toch al heerst, gaat Gerhard ervan uit dat hij de ernst van deze nieuwe ontwikkeling niet hoeft toe te lichten.
‘Naar het Rijnland?’ onderbreekt Drechsler hem.
‘Mogelijk,’ zegt Gerhard. ‘Maar het kan net zo goed zijn dat ze neerstrijken in Hamburg. Of in Frankfurt. Of in München.’
‘Zijn de autoriteiten op de hoogte gesteld?’ zegt Fischler.
Gerhard schudt het hoofd. In dat stadium is het nog niet, zegt hij. Maar er is wel aanleiding tot verhoogde paraatheid bij de instanties. Hij negeert de vragende blik van Fischler.
Het duurt nauwelijks meer dan vijf minuten voor alle medewerkers van het Coördinatiepunt in hun gewone opstelling aan de grote tafel zitten. Alleen Kaminsky ontbreekt. ‘Hij is ziek naar huis,’ zegt Gerda Pfau op haar gewone bedeesde toon.
‘Dat is in orde,’ zegt Gerhard. En hij begint, gezeten in zijn kantoorstoel, met een balpen op de papieren tikkend die hij voor zich op tafel heeft gelegd, aan de uiteenzetting die hij die ochtend in de trein heeft voorbereid. Een nieuw stadium in de strijd tegen de linkse extremisten, zegt hij. Er zijn tekenen dat de Roodfrontgroep bezig is een verplaatsing voor te bereiden, uit Berlijn naar de Bondslanden. Gezien de gespannen situatie die hier toch al heerst, gaat Gerhard ervan uit dat hij de ernst van deze nieuwe ontwikkeling niet hoeft toe te lichten.
‘Naar het Rijnland?’ onderbreekt Drechsler hem.
‘Mogelijk,’ zegt Gerhard. ‘Maar het kan net zo goed zijn dat ze neerstrijken in Hamburg. Of in Frankfurt. Of in München.’
‘Zijn de autoriteiten op de hoogte gesteld?’ zegt Fischler.
Gerhard schudt het hoofd. In dat stadium is het nog niet, zegt hij. Maar er is wel aanleiding tot verhoogde paraatheid bij de instanties. Hij negeert de vragende blik van Fischler.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten