Het ziet er naar uit dat Kaminsky reddeloos op een dood spoor is beland. Toen hij deze winter, in februari, werd gepolst voor een baan bij een nieuw op te richten overheidsbureau, een Sicherungsgruppe, was dat opwindend nieuws. Zijn baan bij de Kriminalpolizei Frankfurt was niet onaantrekkelijk, en had hem in de gelegenheid gesteld een netwerk van contacten op te bouwen met mensen uit de politiek en de financiële wereld; maar Bonn bood hem niet alleen een promotie tot senioronderzoeker met het salaris van een Polizeikommissar, maar er leek ook een niet te verwaarlozen politieke dimensie aan deze functie te zitten. Plus dat hij al sinds jaar en dag een uitstekend contact had met degene die benoemd zou worden tot directeur van het nieuwe bureau, Adalbert Fischler, een coming man in de wereld van de christendemocraten.
Maar de praktijk was anders dan hij had verwacht. Aan Fischler lag dat niet. Die had hem getipt voor de baan, en hij had ongetwijfeld zijn plannen met hem. Maar Kurt Bödel, of hoe heette hij, de president van het Bundeskriminalamt, had een spaak in het wiel gestoken. Kaminsky kent Bödel niet persoonlijk en over zijn politieke identiteit is hij onzeker. Het enige wat men van hem weet, is dat hij een politieman is die zich, van de straat, heeft opgewerkt tot in steeds hogere regionen. Dat hij protectie geniet staat wel vast, maar hoe die lijntjes lopen, daar schijnt niemand het fijne van te weten. In ieder geval is de man, toen hij in ‘67 in Wiesbaden werd benoemd, te keer gegaan als de spreekwoordelijke olifant in de porseleinkast. Dat hele oude nazizootje daar werd aan de dijk gezet. Het kostte Kaminsky een stel waardevolle contacten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten