Drinkt Gerd Kaminsky teveel? Wel iets teveel waarschijnlijk. En de laatste tijd zelfs nog wel iets meer. Maar niet overmatig. Zijn drankgebruik hangt, denkt hij, samen met de verveling die hem in haar greep heeft. Drank, en met name gedestilleerd, is een feilloos middel om verveling om te toveren in een gevoel van behaaglijkheid. Om hem in staat te stellen om de tijd te doorstaan.
Dosering is daarbij van het allergrootste belang. Je drinkt niet als je je niet verveelt. En als je je verveelt, en je drinkt, moet je er zorgvuldig op letten hoeveel je drinkt. Een beetje teveel, dat is oké. Maar er is een grens. Veel te veel, nee, zelfs een half glas over de grens, een paar druppels, dat kan je genadeloos door de wand van de behagelijkheid drukken, een wereld in waar je met tuitende oren en tranende ogen hulpeloos ronddwaalt tussen gebroken glas.
Eigenlijk draait alles om verveling, denkt Kaminsky. Ooit was hij van mening dat de werkelijkheid gruwelijk is, en hij is in zijn tijd met de nodige gruwelijkheid in aanraking geweest, maar de laatste jaren is de gruwelijkheid als het ware teruggedeinsd, gekrompen, gevangen geraakt in wat je misschien het best kunt aanduiden als een gruwelijke verveling. Vijfenvijftig is hij. En als bewonderaar van Giacomo Casanova, kan hij niet anders dan onder ogen zien dat hij nog maar vijf jaar verwijderd is van de leeftijd waarop de achttiende-eeuwse avonturier, helemaal aan lager wal geraakt, zijn kleurrijke bestaan moest opgeven, om een baan te aanvaarden als bibliothecaris in Dux, ergens in het Sudetenland. Aan lager wal is Kaminsky niet. Hij is de zwarte jaren zonder schade te boven gekomen en hij is tegenwoordig de eigenaar van een geriefelijk appartement aan de Rijn in Graurheindorf. Ook aan pecunia ontbreekt het hem niet. Tachtigduizend markt belegd in obligaties, bijna twintig in aandelen en ruim tienduizend veilig op zijn rekening bij de Sparkasse. Maar kleurrijk kun je zijn bestaan niet noemen. Eigenlijk is hij al jaren eerder dan Casanova in een bureaucratische afgrond beland, waar hij zich moet laten ringeloren door een stel blagen en waarin eigenlijk het enige wat hem nog rest het schrijven is van memoires - precies datgene wat gezien de omstandigheden absoluut niet tot de mogelijkheden behoort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten