Kaminsky geeft hem een uiteenzetting van wat hij ‘de affaire Gerhard’ noemt. Bij het vertellen voelt hij hoe hij overmand wordt door een onbeheersbare verontwaardiging. Het gaat hem er niet om dat het Roodfrontdossier hem ontnomen is, zegt hij. Het is de manier waarop deze kwestie zich ontwikkelt. Hij heeft inlichtingen ontvangen, zegt hij, inlichtingen waaruit blijkt dat Gerhard in Keulen is opgetreden op een manier die in een democratische rechtsstaat volstrekt onaanvaardbaar is. Er is een verdachte verhoord in een politiecel. Er heeft mishandeling plaatsgevonden, binnen gehoorsafstand van een politiefunctionaris. En de verdachte is later nota bene op vrije voeten gesteld. Kennelijk in samenspraak met de Binnenlandse Veiligheidsdienst, maar volledig buiten de officier van justitie om. Er is zelfs gesuggereerd, het is te gek voor woorden, maar er is gesuggereerd dat aan de verdachte een wapen dat hem is ontnomen langs slinkse weg opnieuw ter hand is gesteld.
‘Tja, tja…’
Het is toch duidelijk, roept Kaminsky schel. Het kan niet anders of er wordt hier een infiltratie voorbereid. Een infiltratie! Hij hoeft toch niet uit te leggen dat zo’n project volkomen, maar dan ook volkomen buiten de competentie ligt van de Sicherungsgruppe?
Von Hohenfels probeert hem te kalmeren. Adalbert Fischler zou ongetwijfeld weten…
Maar Kaminsky valt hem in de rede. ‘Snap je dan niet,’ kwaakt hij, kokend van verontwaardiging. ‘Fischler wordt gewoon overruled.’
Stilte.
‘Hij wordt overruled, Udo.’
‘Overruled? Door wie dan?’
‘Kijk, dat bedoel ik nou. Dat bedoel ik nou met de politieke dimensie.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten