206. Kanzleramt

[Wat voorafging]

Willy Brandt houdt niet van lange dagen, vooral eigenlijk omdat hij er toch al zo veel maakt. Hij is dus weinig gecharmeerd als Hans-Dietrich Genscher van coalitiegenoot FDP, zijn minister van Binnenlandse Zaken, tegen vijf uur belt, en zegt dat hij hem dringend moet spreken. Hij is verrast. Het komt zelden voor dat Genscher buiten de kabinetsvergaderingen contact met hem zoekt, en als dat gebeurt, wil hij doorgaans bij voorkeur gesprekstijd voorafgaand aan, of in aansluiting op het kabinetsberaad. Al naar gelang het onderwerp natuurlijk.
Een onderwerp voor het overleg noemt Genscher niet. Kennelijk is dat niet telefonabel. Met tegenzin gaat Brandt akkoord met een afspraak om zeven uur ‘s avonds in het Kanzleramt.
Hij ontvangt Genscher in de grote zaal, waar de kabinetsvergaderingen worden gehouden. Hij gaat niet op de voorzittersstoel zitten, maar aan de hoek van de tafel, zodat de FDP-minister aan de andere kant van de hoek kan aanschuiven.
Brandt steekt een sigaret op en leunt achterover.
‘Ik dacht dat je cigarillo’s rookte,’ zegt Genscher vilein.
‘Cigarillo’s, sigaretten, al naar het uitkomt.’
Genscher lacht zijn geniepige lachje.
‘Wat is het Hans-Dietrich?’
‘Een beetje gekloot.’
‘Zo?’
‘Ik krijg berichten over een infiltratiepoging bij de subversieven.’
‘Bij welke subversieven?’
‘Dat Roodfrontgebeuren.’
‘Mm,’ zegt Brandt ontevreden.
‘Het gaat uit van een bureau van het Kriminalamt. De zogenaamde Sicherungsgruppe.’
‘Sicherungsgruppe, he,’ herhaalt Brandt, de naam op zijn gehemelte proevend.
‘Iets nieuws. Een coördinatiepunt voor politiek gemotiveerde gewelddaden.’
‘Ja?’
‘Het is een beetje wildwest allemaal.’
‘Kriminalamt toch? Federale Recherche. Dat lijkt me duidelijk jouw zaak.’
‘Volgens mij heeft het te maken met Sectie Vier,’ zegt Genscher.
‘Sectie Vier?’ zegt Brandt verrast.
‘Dus dan snap je wel…’
‘Maar Sectie Vier, dat bestaat toch al jaren niet meer.’
Genscher trekt een zuinig gezicht. ‘Is het denkbaar dat Sectie Vier weer tot leven is gewekt?’ zegt hij.
‘Zonder dat de minister van binnenlandse zaken daarvan op de hoogte is?’
‘Je weet maar nooit.’
‘In ieder geval zonder dat de premier er weet van heeft.’
‘Daar kan ik op vertrouwen?’
‘Ja, godverdomme.’
‘Dat wilde ik graag even horen.’
‘Maar wat is het precies?’ zegt Brandt. Hij legt zijn benen op de vergadertafel. ‘Nu wil ik ook het naadje van de kous weten.’
Genscher zucht. ‘Ik zal open kaart met je spelen,’ zegt hij.
Hij schuift een notitie naar de Bondskanselier toe.
‘Ik heb deze informatie van een partijlid, hier uit het Rijnland,’ zegt hij. ‘Het ziet er allemaal niet goed uit.’