219. Impasse

[Wat voorafging]

In dit stadium van de gebeurtenissen had het Emmerich Gerhard natuurlijk al lang duidelijk moeten zijn dat zijn operatie is mislukt. Hij had zijn liaison moeten opdoeken en hij had Bödel moeten opbellen om verslag uit te brengen van zijn wederwaardigheden. Hij doet echter noch het één, noch het ander. Hij stapt in zijn auto en rijdt naar zijn flat in Keulen. Daar aangekomen, zet hij muziek op, en drinkt teveel smerige whisky. Hij bladert lusteloos in Drechslers essay over Konopka. Feiten, feiten, feiten. Maar ook, hier en daar, een spoor van een gefascineerdheid die hij herkent. Drechsler is natuurlijk een flikker, denkt hij, maar hij heeft, zoals zoveel flikkers, zijn capaciteiten. Wat dat betreft zijn het net joden.
Gerhard begraaft zich in zelfbeklag.
Tot hij zich in de loop van de middag vermant. Hoe lang heeft hij nu al zijn conditie verwaarloosd? Hij trekt zijn trainingspak aan, en gaat naar buiten. In drie kwartier legt hij, ondanks steken in de milt, in het park twee keer zijn gebruikelijke traject af. Tegen half vijf zit hij uit te hijgen op een bankje bij de ingang. Het hardlopen heeft het gewenste effect gehad en volledige ontspanning teweeg gebracht.
Terwijl hij terugloopt naar huis, ziet hij aan de andere kant van de straat een man, een onwaarschijnlijk lange jongeman, een reus met knokige ledematen, die op zijn gemak hardlopend een vrouw op een fiets bijhoudt. De vrouw heeft een kind in een zitje op het stuur. Ze geeft er geen blijk van dat ze de hardloper zelfs maar opmerkt. En ook het kind heeft in het geheel geen aandacht voor de man.
Thuisgekomen doucht hij uitgebreid, voor hij gaat eten.