Die avond wordt hij thuis gebeld door Metzger.
‘Hoe ken je mijn nummer?’ blaft hij.
‘Maar chef,’ zegt de sportschoolhouder op verwijtende toon. ‘Wie kent je nummer niet?’
Hij wil boos over Kasinke beginnen. Maar Metzger is hem voor.
‘Het gaat niet goed met het meisje, chef.’
‘Welk meisje?’
‘Je mag raden.’
Hij is niet op zijn hoede.
‘Je hebt het toch niet over mevrouw Konopka?’ zegt hij boos.
Het is even stil aan de andere kant van de lijn, en Gerhard vervloekt zijn loslippigheid.
‘Konopskaya?’ zegt Metzger geïnteresseerd. ‘Kent u die? O, ja, natuurlijk.’ Hij zwijgt weer even. ‘Maar die is toch bij de terroristen beland?’ Nee, chef, met die lui heeft Metzger niets te maken. ‘Het gaat over je meisje in Mülheim.’
Magda.
‘Wat is er met haar.’
‘Ik weet het niet,’ chef, zegt Metzger. ‘Ik weet het niet. Maar het gaat niet goed. Ze kwam iedere week in de sportschool, weet je. Heel zuinig op haar conditie.’ Maar nu heeft de sportschoolhouder haar al minstens drie weken niet meer gezien.
‘Weet je wat,’ zegt Gerhard boosaardig, ‘misschien is het goed als je je aandacht besteedt aan die fijne Anita van je. En ik zou het op prijs stellen als je me niet meer op dit nummer belt.’
Hij wacht niet op een reactie, en legt de hoorn op de haak.
En wacht daarna nog zeker drie minuten met de hand in de buurt van de telefoon of Metzger terugbelt. Maar dat doet hij niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten