Sophie heeft nooit veel met Penny opgehad. En omgekeerd was het niet anders. Die twee accepteerden elkaar. Omwille van haar. Omdat ze allebei in zekere zin haar vriendinnen waren. Maar het was duidelijk dat ze elkaar niet lagen. Sophie was als ze er was altijd vriendelijk tegen Penny. Maar een beetje op een neerbuigende, een beschermende manier. Magda had vaak gemerkt dat ze zich eigenlijk ergerde aan de studente uit Düsseldorf, met haar vreemde mengeling van goede bedoelingen en slonzigheid. En al helemaal aan haar cynische uitvallen. Penny van haar kant had Sophie altijd zo ongeveer genegeerd.
Maar na het bezoek van Irmgard Konopka is dat op een geheimzinnige manier veranderd. Zolang Irmgard er was, was Penny werkelijk onuitstaanbaar. Ze klampte zich aan haar vast als een klit. Ze eiste haar helemaal voor zich op. Eigenlijk was Irmgard daar niet goed mee omgegaan natuurlijk. Ze had het zich laten aanleunen. Ze was er op ingegaan. Ja toch? Het was bijna…
Het was bijna of ze blij was met de aandacht van dit vijftien jaar jongere meisje.
En toen was Irmgard plotseling verdwenen.
Tijdens die walgelijke film van Pasolini.
En Sophie was helemaal verkikkerd geraakt op Penny.
Al was dat natuurlijk een rare manier van zeggen.
Maar het leek er wel bijna op.
En Penny op Sophie.
Of niet.
Of wel.
Penny is bijna niet te doorgronden.
Magda loopt naar de telefoon in de huiskamer, en belt Sophie.
‘Sophie Kirchhoff?’
‘Sophie, lieverd, heb je tijd?’
‘Tijd waarvoor?’
‘Ik wilde naar Düsseldorf rijden. Even kijken voor winterkleren. Ik heb niets meer dat nog toonbaar is.’
‘Nu?’
‘Nou ja…’
‘Nou ja,’ zegt Sophie daardoorheen, ‘waarom niet.’
‘Als de kinderen…’
‘De jongens blijven over. Die komen pas na vier uur van school.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten