223. Onvrijheid

[Wat voorafging]

Misschien is ze alleen maar onrustig. Ze is de laatste weken steeds onrustig. Eigenlijk al sinds het onverwachte bezoek van Irmgard. En haar geheimzinnige verdwijning tijdens de vertoning van die afschuwelijke film van Pasolini. ‘Elektrificerend’, noemde Lydia Pötzger het. Wat bedoelde ze daarmee? Ze bedoelde misschien dat er door Irmgards bezoek een soort stroomstoot door de Mülheimer vrouwenbeweging was gegaan. Want dat was echt zo. Als je erop terugkeek, dan leek het wel of de vrouwen op een gewelddadige manier in aanraking waren gekomen met een andere wereld. Met andere wetten, andere waarheden. Andere verantwoordelijkheden ook. Een echtere wereld misschien wel. Een wereld waarin er geen doekjes om werden gewonden. In tegenstelling tot de alledaagse Mülheimer wereld waarin juist overal doekjes om gewonden werden. Net zo lang tot niemand meer in de gaten had dat er doekjes gewonden werden. En toen was Irmgard Konopka komen opdagen, en had laten zien hoe de werkelijkheid eruit zag zonder doekjes. Een naakte werkelijkheid.
Van vervreemding.
En onderdrukking.
En ontaarding.
Eigenlijk is door Irmgard alles veranderd.
Al was dat natuurlijk niet haar bedoeling.
Magda had plotseling gevoeld dat ze oud was.
Wat de waarheid was.
Dat doekje had Irmgard weggetrokken.
En ook bij Sophie was er een doekje weggetrokken.
Dat was nog wel het vreemdste.