Magda rijdt naar de plek waar ook Irmgard een aantal weken geleden haar auto heeft neergezet. Ze zijn de enige auto op de parkeerplaats. Het regent helemaal niet hard. Het miezert. Magda en Sophie slaan de kraag op van hun regenjas, en Magda haalt de rode paraplu uit de kofferbak. Als ze arm in arm lopen, passen ze net onder het scherm.
Ze lopen het bos in, langs de zelfde boslaan waar Magda indertijd met Irmgard Konopka heeft gelopen. Sophie houdt haar arm stevig omklemd. Drukt hem tegen zich aan. Ze lopen zwijgend langs de bekende paden. Het bos is kletsnat. Bladeren zitten er bijna niet meer aan de bomen. En het ruikt bijna ondraaglijk bosachtig. Ze zijn helemaal alleen.
Tot haar eigen verbazing begint Magda te huilen.
‘Magda, wat is er?’
‘Eigenlijk niets,’ snift ze.
‘Is er iets gebeurd?’
‘Nee, helemaal niets.’
Sophie lijkt haar nog iets vaster te omklemmen, en ze merkt dat ze ongewild terugklemt.
Ze lopen.
Als klitten.
‘Ben je gelukkig?’ vraagt Magda.
Sophie knikt ernstig.
‘Ja logisch ook,’ zegt Magda. ‘Met twee lieve kinderen. En Hans-Peter.’
‘Hans-Peter heeft promotie gemaakt,’ zegt Sophie.
‘O wat fijn.’
‘Hij is nu Referendaris I.’
‘Met loonsverhoging?’
‘Zijn eindschaal is nu veel gunstiger.’
‘Weet je, ik ben zo ontevreden,’ lacht Magda, half getroost, door haar tranen heen. ‘Soms wordt het me echt even te veel.’
Sophie zwijgt.
‘Weet je, geen man, geen kinderen… Ach, ik ben ook gek natuurlijk.’ Ze schudt het hoofd. ‘Ik ben zo alleen,’ zegt ze met een klein stemmetje. ‘En tussen ons gaat het ook niet goed.’
‘Maar lieverd,’ fluistert Sophie, ‘hoe kom je daar nou bij?’
‘Nee, het is gewoon zo.’
Sophie schudt beslist haar hoofd.
‘En het komt allemaal door Irmgard.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten