230. Gerhard

[Wat voorafging]

Het huis Am Kuhlendahl lijkt nauwelijks veranderd. Hoogstens ziet het dak met het bemoste riet er nog wat twijfelachtiger uit dan vroeger. En de tuin wat meer verwilderd. Gerhard loopt het tuinpad op en belt. Magda doet open en kijkt hem aarzelend aan, zich kennelijk afvragend of ze hem moet kussen of juist niet. Ze ziet er uit als een appel, denkt hij, die al een beetje over zijn top is. Te glanzend, te blozend. Ze wrijft nerveus in haar handen. Hij loopt zijwaarts langs haar heen, het huis in. De vestibule met de geelachtige tegeltjes. De huiskamer. Hier is het allemaal erg veranderd. Van het nette, kleinburgerlijke interieur dat hij zich herinnert resteert weinig. Overal liggen stapels boeken, stapels papier. Een strijkplank, met daarnaast een wasmand vol was. Vazen met al lang verwelkte bloemen. Er liggen nog net geen matrassen op de grond, denkt Gerhard schamper. Maar hij zegt er niets van.
‘Zullen we naar de keuken gaan,’ zegt Magda timide. ‘Daar zitten we meestal.’
Even later zit hij aan de grote houten keukentafel, terwijl Magda bezig is bij een borrelend en puffend koffieapparaat.
‘Wat is er in vredesnaam aan de hand?’ zegt hij. 

Magda schenkt koffiekopjes in.
‘Suiker?’ vraagt ze. ‘Room?’
Weer even later zit ze tegenover hem, hand aan het schoteltje, maar zonder dat ze aanstalten maakt om te drinken.
‘Hij sláát haar,’ zegt ze. ‘En hij misbruikt haar.’
Gerhard sipt van zijn koffie. En wacht op de spraakwaterval, die onvermijdelijk moet komen. 
Hij, dat is uiteraard Sophies man. Hans-Peter Dreyfuss heet hij. Hij werkt voor de gemeente. Bij de gebouwendienst. Een overheidsdienaar nota bene. Dat verwacht je toch niet van zo iemand. Nee, het is al jaren bezig. Niemand vermoedde iets. Al hadden ze het eigenlijk moeten weten. Sophie had zo vaak ongelukjes in huis. Ze maakten daar wel eens grapjes over. Ze hadden haar wel eens ‘de pechvogel’ genoemd. Maar zonder ooit iets te vermoeden. Ze had natuurlijk last van lage bloeddruk. En ze viel wel eens flauw.
‘En daarom sloeg hij haar? zegt Gerhard onvriendelijk.
Nee, dat kwam natuurlijk omdat hij dronk, zegt Magda naïef. Dat was eigenlijk wel bekend, hoor. En als Sophie weer eens zei dat ze ziek was, nou ja, nu begreep je dat wel. Maar dat het tot zulke excessen leidde…