Uwe Kranz, een forsgebouwde, rossige proletariër, is de zondag na Konopka’s vlucht uit Mülheim ten tonele verschenen. Gestuurd door Berlijn. Konopka kent de monteur oppervlakkig. Hij werkte in de garage van Gross, die voor Staüberle auto’s omkat en technische hand- en spandiensten verleent. Kranz is een grote man met het verstand van een kind. Toen Konopka en hij elkaar troffen, in een restaurant in Hannover, klikte het dadelijk en de volgende dagen maakten ze, in Kranz’ aftandse Volkswagenbus een rondrit door het westen van de Bondsrepubliek, om sympathisanten op te zoeken en safehouses in te richten voor als de groepsleden naar het westen zouden komen. Op woensdag 4 november hadden ze Schneider in Oberhausen opgepikt voor de verkenning van het wapendepot in Dethlingen waar Raabe op had aangedrongen. Schneider had de groep ooit zelf op de aanwezigheid van het depot gewezen. Toen het inderdaad, zoals hij had gezegd, gemakkelijk toegankelijk bleek, wilde hij dadelijk een slag slaan en een lading wapens meenemen. Maar daar wilde Konopka niet van horen. Het was uitgedraaid uit op een handgemeen tussen Schneider en Kranz. Daarna hadden Kranz en Konopka hun rondrit voortgezet. Ze waren erin geslaagd safehouses te regelen in Hannover, Keulen, Manderscheid en Heidelberg. In Frankfurt had Konopka een interview gehad met een Italiaanse journaliste. En ze had in een park een ontmoeting met Roland Krämer, haar contactpersoon met de Oost-Duitsers. Die ried die verdere acties in Dethlingen af. In plaats daarvan stelde hij haar een afspraak in het vooruitzicht met Palestijnen: vertegenwoordigers van de PLO, die in het nijpende gebrek aan bewapening van de groep zouden kunnen voorzien. Maar daar is tot op heden niets van terecht gekomen. De verstandhouding van Konopka met Uwe Kranz is er ook niet simpeler op geworden. Ze is er bijna zeker van dat de monteur bezig is verliefd op haar te worden.
Misschien is dat de reden dat Konopka zich opgelucht voelt nu Schneider plotseling komt opdagen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten