241. Rühle

[Wat voorafging]

Dat schiet Schneider in het verkeerde keelgat. Nee, hij is niet gek geworden, zegt hij kwaad. Het is echt een eersteklas actie. Het is allemaal in detail uitgewerkt. Schneider tast naar zijn borstzak, trekt een krantenartikel tevoorschijn en gooit dat op tafel. De aanslag kan plaatsvinden op 10 januari, zegt hij. De Bondskanselier is dan in Berlijn, in verband met een partijcongres. Het is bekend wat Brandt doet. Waar hij verblijft. Zijn vaste gewoontes. ‘Hij maakt iedere avond een ommetje. Zonder lijfwacht. Het enige wat de beweging hoeft te doen, is de aanslag uitvoeren.’
Konopka is ontsteld. ‘Wat is dat voor krankzinnig idee,’ schreeuwt ze.
‘Maar er zijn wapens,’ brengt Schneider uit. ‘Echt. Ze kunnen ons aan wapens helpen. Ze hebben… Ze hebben een compleet arsenaal… En explosieven…’
Daar reageert Raabe op, dit de hele tijd hoofdzakelijk heeft geluisterd.
‘Nee, nee,’ zegt hij. ‘Explosieven zijn op het moment geen prioriteit. En voor aanslagen is het trouwens te vroeg. Voor we daar serieus over gaan denken, moeten we onze infrastructuur versterken. Voldoende safehouses. Netwerken van sympathisanten. Zonder de actieve solidariteit van legale medestanders kunnen we onze strijd niet opbouwen. Dat is waar het nu om gaat. En wat de bewapening betreft, Hans zegt, eerst voldoende handwapens.’
Hij kijkt Konopka aan. ‘En misschien lichte automatische wapens?’
Maar Konopka gooit die deur onmiddellijk dicht. ‘Geen denken aan,’ snauwt ze. ‘Geen denken aan dat we ons hier mee inlaten. Dit is putschisme. Dit is gewoon putschisme.’