Na enig aandringen komen de feiten op tafel. Het blijkt dat Schneider opdracht heeft om buiten Konopka om wekelijks naar Berlijn te bellen. Onder Konopka’s ijzige blik begint hij aan een verwarde samenvatting van wat hij de vorige week aan Gretel heeft gerapporteerd. Ja, klopt. Hij kan wapens leveren. Hij heeft een manier gevonden om aan wapens te komen. Alles wat de beweging nodig heeft…
Konopka luistert aandachtig tot hij klaar is. ‘En?’ vraagt ze.
‘Wat en?’
‘Wat is die manier?’
‘Dat is vertrouwelijk,’ stamelt hij.
Ze wisselt een blik met Raabe.
‘Wie leveren die wapens?’ zegt Raabe.
Schneider haalt zijn schouders op. ‘Vrienden.'
‘Linksen?’
‘Ja, natuurlijk linksen.’
‘Wat voor linksen?’ vraagt Konopka bits.
‘Een groep. Een groep subversieven. Sympathisanten...’
Hij zwijgt.
‘Wat denk je Anna,’ zegt Raabe.
‘Waarom?’ vraagt ze boos.
Waarom?
‘Waarom willen die lui ons wapens leveren?’
Het is echt ongelofelijk. Met een heleboel gehakkel en gestotter komt er een verhaal uit over een aanslag. Een aanslag op Brandt.
Op Brandt nota bene!
‘Ben je gek geworden,’ snauwt Konopka.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten