Ook de andere dealers hebben de laatste tijd geen van allen het genoegen gehad zaken te doen met Manny en of Doll. Schneider rijdt ze één voor één af. Hij laat het gekanker langs zijn koude kleren afglijden, en noteert op een kladblok, naast zich op de zitting van de auto, namen en bestellingen. Hij doet gul toezeggingen waarvan nog maar staat te bezien of hij ze ooit zal kunnen honoreren. En wordt kwader en kwader.
Donderdag 26 november rijdt hij, op weg naar zijn hol in Wambel, eigenlijk voornamelijk uit balorigheid langs de Wimpy’s-vestiging in Essen, waar hij de vorige week vrijdag met Manny had afgesproken. Tot zijn stomme verbazing ziet hij, in het schelverlichte interieur, de massieve gestalte van Doll aan een tafeltje. Hij zit, gehuld in een legerjack en met een roodwitte Palestijnse sjaal om zijn schouders geknoopt, achter een van de menu’s die hier worden geserveerd. Schneider rijdt zijn auto plompverloren de stoep op en claxonneert. En claxonneert nog een keer, tot de zwarte man opkijkt van zijn hamburger, en haastig, met een kartonnen beker cola in zijn vuist, naar buiten holt.
‘Stap in.’
‘Godverdomme, boss,’ zegt Doll terwijl ze wegrijden. ‘Waar was jij?’
‘Waar was ik?’
‘Manny en ik, wij waren hier iedere dag. Steeds, boss. Ieder uur kijken. Maar jij komt niet opdagen. Wij knijpen hem, weet jij dat. Wij knijpen hem. Verschrikkelijk.’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten