Schneider lost de kwestie op door een andere leverancier te nemen. Dat leek op het eerste oog moeilijker dan het uiteindelijk blijkt te zijn. In het verleden, halverwege de jaren zestig, werkte hij in de bouw, in Hannover, en daar had hij een stel Koerdische jongens leren kennen uit Enschede, aardige jongelui, die, zonder tussenkomst van de big bosses, zelf uit Turkije importeerden. Toen Schneider begin oktober zijn handel had opgezet, had hij in eerste instantie aan hen gedacht als leveranciers, maar toen bleek dat ze in Holland in de bajes zaten, moest hij daar van afzien.
Na zijn gesprek met Manny en Doll draait hij op goed geluk het internationale telefoonnummer dat ze hem, inmiddels al een jaar of vier geleden, hebben gegeven. En tot zijn verbazing wordt er opgenomen.
‘Mehmet, vriend!’
Het blijkt dat de jongens al sinds begin oktober op vrije voeten zijn. En ja, het gaat ze voor de wind. Handel? Mmm, dan moet hij maar naar Enschede komen. Dan kunnen ze op hun gemak verder praten.
Nog diezelfde vrijdag zit hij met ze in een snackbar in een winkelcentrum. Enschede blijkt een platte, heel on-Duitse stad, die op een ondoorgrondelijke manier een diepgewortelde Hollandse drang tot gelijkberechtiging uitstraalt. Een eigenschap die Schneiders Koerdische gesprekspartners lijken te hebben overgenomen.
Ja, ja, goede ervaringen. Mooi, de gevangenis hier. Schoon. Rustig.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten