Ze nemen uitgebreid de tijd om herinneringen op te halen. Een pakket suikerklontjes, dat deze Koerdische jongens hem ooit hebben geleverd. Speciale suikerklontjes, met een kleverige donkere vlek in het midden. Wat was dat ook weer? LSD toch? Nee, DET. Diethyltryptamine, net zoiets, maar dan in een onbeschaafde vorm.
‘Daar is de Notarzt nog aan te pas gekomen.’
Later, onder het genot van bier met Hollandse kroketten en patat frites, komen ernstiger zaken aan de orde. Wiet? Hasj? Ja natuurlijk. Dat kunnen ze leveren. Zoveel hij wil. En tegen Hollandse prijzen. ‘Erg concurrerend,’ fluistert Recep, terwijl hij met grote, glanzende kijkers diep in Schneiders eigen, bleekblauwe ogen staart. De jongens zijn harde onderhandelaars. Maar natuurlijk niet zo hard dat ze het niet eens kunnen worden.
En als de deal is gesloten, moet dat gevierd worden. Wil Mehmet roken? Ja natuurlijk wil hij roken. Dan zúllen ze roken! De jongens hebben speciale, typisch Enschedese parafernalia, een soort kartonnen toeters, met slingers van oranje crêpepapier, en of het daar nu aan ligt, er ontstaat bijna onmiddellijk een ontspannen, lacherige sfeer, waarin gedachten aan zaken, en zelfs gedachten aan de gewapende strijd, die voor Schneider in deze dagen nooit ver zijn, iets luchtigs, iets feestelijks krijgen. Hij denkt aan het vieze gezicht dat Irmgard Konopka in Rühle trok, toen hij zijn handel in dit soort artikelen ter sprake bracht. De gedachte daaraan is onweerstaanbaar komisch, en hij barst uit in een lachbui, zo aanstekelijk dat zijn Koerdische partners ook binnen de kortste keren schuddebuikend in hun stoelen hangen. De eigenaar van de snackbar, een norse Hollander van middelbare leeftijd, piekert er niet over de politie te bellen, maar serveert hun glaasjes water, die, in het mysterieuze tl-licht van de snackbar, stralen van een volstrekt bovennatuurlijke luister. Het is duidelijk. Mehmet Schneider heeft zijn zaken helemaal in het gareel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten