Ter afsluiting maakt Gerhard een rondje langs zijn oude kennissen. Maar dat loopt uit op een teleurstelling. De kletspraatjes over douaneaangelegenheden hebben hun belangwekkendheid verloren, en hij merkt dat de nostalgie van de collega’s van de niet meer bestaande Sectie Vier hem tegen de borst stuit. Over het Roodfront hoort hij nog een keer wat Klug hem de dag tevoren al heeft verteld. En ook over de NPD komt hij niet veel nieuws te weten. Voor rechtse jongelui met extremistische ideeën lijkt niemand ook maar een centje belangstelling te hebben. Tuig was dat, schorem, dat zich voornamelijk bezig hield met het beroven van oude wijven. Wat er over de oudere generatie neonazi’s over de tafel gaat is voornamelijk oude koek. Toch nogal wat oud politiemensen, zegt Heiner Scholl, die zelf volgens Gerhard ook niet helemaal zuiver op de graat is. Hij noemt de namen van Kasinke en Schultze. Metzger komt niet ter sprake.
Er wordt blijkbaar onder de fascisten veel gekankerd op Brandt. Geen wonder natuurlijk. Elsholz weet zelfs te vertellen dat er plannen zijn voor een aanslag op de Bondskanselier. Maar dat lachen ze weg, bij grote pullen Berliner Weiße met frambozensiroop.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten