Gutschein worstelt meer dan een week met dit soort overwegingen, en pas eind november is hij zo ver dat hij ze onder woorden kan brengen. De 29e november is een zondag. Hij heeft die nacht, zoals wel vaker, tussen vier uur en vijf uur wakker gelegen, ten prooi aan dwanggedachten over de toestand op het kantoor, en over zijn eigen passiviteit. Daarna is hij in een slaap gevallen waaruit hij tegen negen uur wakker wordt, omdat Saskia tegen hem aankruipt. Ze vrijen. Vervolgens slapen ze opnieuw uit, en om elf uur liggen ze, opgekruld in de warme geur van hun gemeenschap, thee te drinken en brood te eten, met de vreselijke zachtgekookte eieren waar Saskia dol op is. In die toestand, met zijn lippen plakkerig van het eierstruif, begint hij, zonder verder over de pro’s en contra’s na te denken, haar het verhaal te vertellen van Gerhards operatie, voor zover dat inmiddels bij de Sicherungsgruppe bekend is.
‘Aiai,’ zegt Saskia, als hij zwijgt. ‘Infiltratie. Is dat legaal?’
Gutschein lacht spijtig. ‘Legaal?’ zei hij, ‘wat moet je nou in een rechtsstaat met een begrip als legaliteit? Legaal is wat niet verboden is. Legaal is wat de overheid aanmerkt als legaal. En het ziet er naar uit dat dat hier het geval is. Of denk je van niet?’
‘Wat zegt meneer Fischler?’
‘Meneer Fischler is al twee weken ziek.’ Hij lacht opnieuw, dit keer smalend. ‘“Maar je kunt echt ziek zijn hoor,”‘ imiteert hij de bezorgde stem van de Pfauin. ‘“Het hoeft niet altijd voorgewend te zijn.”‘
‘Wie zeg dat?’
‘Gerda Pfau, je weet wel, de secretaresse.’
‘Zegt ze dat nog steeds?’
‘Weet ik veel,’ zegt Gutschein kwaad. ‘Ze is zelf ook ziek.’
‘Zelf ook ziek?’
‘Totaal verrot,’ gromt hij.
‘Nou, nou.’
‘Nee, echt. Nee, ik meen het. Weet je, laten we eens aannemen dat infiltratie een legaal middel is, een middel dat de Federale Recherche kan inzetten, bijvoorbeeld tegen groeperingen die omverwerping van de rechtsstaat beogen. Wat moeten we ons dan daarbij voorstellen? Wat is infiltratie precies? En wat willen we ermee bereiken?’
Saskia tuit haar lippen en houdt haar hoofd op een onweerstaanbare manier scheef. ‘Je zoekt iemand die lid is van zo’n groepering,’ zegt ze. ‘Of iemand die er lid van kan worden. En als die iemand dan lid is, dan hoort hij alles wat er in die groepering omgaat. En dat geeft hij dan door.’
‘Via een brievenbus.’ zegt Gutschein boosaardig.
‘Tja, of wat ze daar dan maar over afspreken.’
‘Hij is dus eigenlijk een informant,’ zegt Gutschein. ‘Maar in theorie, he, in theorie kun je nog veel verder gaan.’
‘Zoals?’
‘Je kunt gaan proberen die groepering aan te sturen. Je kunt ze, ik zeg maar iets, van wapens gaan voorzien, zodat ze aanslagen kunnen plegen.’
‘Maar dat zou toch idioot zijn.’
‘Idioot?’ zegt Gutschein. ‘Dat weet ik nog niet zo net.’
‘Maar bij aanslagen kunnen mensen omkomen.’
‘Misschien is dat wel precies de bedoeling.’
‘Maar dat mag toch niet. ‘
‘Wat mag wel, en wat mag niet?’
‘Hoe kom je op dat idee?’
Gutschein vertelt haar over de detonators. Wat Weiss daarover heeft gehoord van het steunpunt in Düsseldorf. De infiltrant heeft in een brievenbus een briefje gedeponeerd, waarin hij om detonators vroeg. En Gerhard heeft daarna een nummer gebeld, en die detonators gewoon besteld. ‘En de volgende dag was er al een pakje. Bezorgd door iemand van de Wehrmacht. Een gewone dienstplichtige soldaat. “Hier. Wel voorzichtig mee omgaan he. Er zit knalkwik in.” En is dat dat nog legaal? Dat is natuurlijk de vraag. Maar het zou zo maar kunnen.’
Hij gooit de dekens van zich af, en maakt aanstalten om op te staan. Maar Saskia pakt hem vast. En overdekt hem met kusjes. Het draait er op uit dat ze nog een keer vrijen. En daarna praten ze er niet meer over.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten